Gekreukt

BBZ

2012-01-15T23:49:00.001+01:00

Dit blog is gestopt. Ik schrijf verder op BBZ.

De primeur is van de PVV

2011-11-11T10:16:00.001+01:00

Ik bedoel niet het wanoptreden van de heer Graus in de commissie De Wit, want dat was geen primeur: zoveel domheid en onbekwaamheid en vervolgens leugenachtigheid verwacht je van zo’n man. Ieder weet dat de man niet deugt (hij sloeg zijn vrouw ook).
Nee, ik bedoel dat de PVV nu als eerste partij laat onderzoeken hoeveel het nu kosten moet als Nederland teruggaat naar de stuiver, het dubbeltje, het kwartje, de gulden. Dat had de PvdA of D66 of GroenLinks of de SP als primeur moeten hebben, of zit men daar te slapen?
Ik durf er wat om te verwedden dat men in die partijen nu zal zeggen: dat is allemaal voorbarig van die PVV. Dat geeft maar opschudding.
Dat geeft inderdaad maar opschudding, maar op dit ene punt ben ik het volledig eens met de PVV.

Noord-Europa

2011-11-04T23:44:00.000+01:00

Ik heb het al eerder gezegd. Het moet er maar eens van komen, na al die strapatsen van Papandreou en Berlusconi, die toch niet van plan zijn om ook maar enigszins te gaan doen wat ze moeten doen. We moeten eens stoppen met de subsidiëring van het Zuideuropese deel. Het moet over zijn, klaar. Geen cent meer naar Griekenland, Italië, Spanje, Portugal, Frankrijk.
Minister-president Mark Rutte! Treed in gesprek met de Duitsers, de Finnen enzovoorts om uit de euro en uit de EU te stappen, en begin dan de Noord-Europese Liga, of hoe je het wilt noemen: doe dat samen met Finland, Zweden, (Noorwegen), Denemarken, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Nederland, België en Luxemburg. Verzin eventueel een nieuwe munt, als dat per se moet. Laat die euro dan maar wegrotten. Desnoods nemen we de Mark of het Pond.
Wie zich bij ons wil aansluiten, moet bijvoorbeeld tien jaar lang aantonen dat ze het waard zijn. Controle door het IMF. Jaarlijkse rapportage.

Mauro hier, Mauro daar

2011-10-28T08:46:00.000+02:00

Gisteren, donderdagmiddag 27 oktober tot laat in de nacht, was politiek Nederland druk bezig de mensheid te vermaken met een debat over de prangende vraag: mag Mauro blijven of moet hij terug naar Angola? Helaas had ik ook andere dingen te doen, dus ik heb niet het hele debat, als je het zo mag noemen, gevolgd, maar het kwam er op neer dat minister Leers zei dat een gang naar het Europese Hof geen opschortende werking zou hebben, waarna iemand van, meen ik, de PvdA te berde bracht dat dat wel degelijk een opschortende werking had.
Ik heb zelf geen mening over het geval van die Mauro. Hij mag van mij best blijven. Maar ik kan me ook voorstellen dat je zegt: zus en zo zijn de regels en hij moet weg. Even goede vrienden, hoor. Je moet natuurlijk niet aankomen met een ‘aanzuigende werking’ (PVV, VVD) of met hem wegsturen naar Angola en hem daar dan een studievisum laten aanvragen die dan ‘met voorrang’ behandeld zal worden (CDA). Het is blijven of niet blijven, uit. Volgens de regels is hij na 8 of 9 jaar uitgeprocedeerd, maar minister Leers kan zeggen: je spreekt zo aardig Limburgs, jij mag blijven, blijf maar.
Een en ander werd in de Tweede Kamer van het Nederlandse parlement behandeld. Mauro was aanwezig op de publieke tribune. Hallo, Mauro!
Het ging dus niet over die Ama’s in het algemeen, het ging slechts over één jongen van 18 jaar. Tweede Kamer van het Nederlandse parlement. Of ze godverdomme niets beters te doen hebben, dacht ik. En ze zijn nog niet klaar met het geval-Mauro, want dinsdag moet er nog gestemd worden.
Dames en heren politici. Het was, dat zult u toch wel met mij eens zijn, een schandalige vertoning. Kunt u een volgende keer bijvoorbeeld over dit soort dingen debatteren?
Graag.

Heren luchtmachtofficieren!

2011-10-20T22:05:00.001+02:00

U kent mijn liefde voor het CDA- en ook voor het VVD-smaldeel, u kent wellicht ook mijn kleine twijfel bij het PVV-smaldeel. Hoewel die liefde groot is, zou ik u toch willen vragen: heren criminelen!
Of laat ik het anders zeggen. Heren luchtmachtofficieren! Vliegers van dit land!
Er schijnt in de regio Den Bosch een stel paleisjes te zijn gebouwd voor de rijken van dit eens zo machtige land. Zulke paleisjes bestaan ook elders in den lande. Ze worden bewoond door de mensen die, om het zo maar te zeggen, UW pensioen NU aan het opmaken zijn.
Heren vliegers, kunt u niet naar Aerdenhout, Bloemendaal en dergelijke plaatsen vliegen, en daar precisiebombardementen uitvoeren?
Ik hoor nog van u.

Verhuizen?

2011-10-14T23:28:00.002+02:00

Toen Alice nog leefde, had ze het over Geert Wilders. Als hij in de regering zou komen, dan zouden we naar België verhuizen. Met die blanke übermensch wou ze niets te maken hebben. Wilders zit niet in de regering, gelukkig. Dat heeft ze net niet meegemaakt, ze is vlak na de verkiezingen vorig jaar gestorven, en ik heb in die laatste paar dagen van haar leven nog volgehouden dat de PvdA zeer waarschijnlijk in de regering zou komen. Dat vond ze een goed idee, en het CDA was te klein geworden en zou samengaan met de andere christelijke partijtjes en zo zou het christendom in de politiek verpieteren.
Zo snel gaan helaas de dingen niet.
Maar verhuizen doe ik toch maar niet. Gesteld al dat ik het zou kunnen, natuurlijk.
Er verandert, ondanks die bezuinigingen waar rechts Nederland zo enorm blij mee zegt te zijn, eigenlijk niets. Ik krijg vandaag een schrijven van mijn woningbouwvereniging, die tien jaar geleden nog Bergens Woonbelang of iets dergelijks heette en die nu Kennemer Wonen heet (ik zei al: er verandert niets), waarin zij reclame maken voor een nieuwe energievoorziener, WoonEnergie, die volgens dat schrijven hoort tot de drie goedkoopste van Nederland. Ze leveren ook 100% groene energie, zegt het schrijven, hoewel iedereen weet dat gas nooit groen kan zijn en stroom ook niet. Dus ik heb dat schrijven in mijn prullenmand gemieterd.
Dat verandert dus niet in Nederland, dat soort schaamteloze campagnes.
Alice stoorde zich er wel eens aan: die leugenachtigheid, die je steeds meer in het openbaar ziet. Ik heb wel eens oude advertenties opgezocht, waarin ook van leugenachtigheid sprake was, en ik heb haar op die advertenties gewezen. ‘Ja, maar nu zie je het overal op straat.’
Dat moge waar zijn, en er is nog veel meer fout (de Wallen in Amsterdam bijvoorbeeld, of de stompzinnige behandeling van pedoseksuelen) – maar verhuizen doe ik toch maar niet.

Rumble

2011-10-10T18:45:00.004+02:00

Ik heb er geen spijt van, jongens. Van het sparring partnership dat ik met Cassius heb gehad. Hij heette toen al anders, maar ik mocht altijd Cas zeggen tegen hem. Kez! Ik bel hem nog wel eens, en dan zeg ik: Kez, hoe gaat het met je? Wil het nog wat, enzovoorts. Hij ligt nu in de lappenmand natuurlijk, teveel klappen gehad. Frazier en zo. Dan praat hij wat terug over de Rumble, maar veel verstandigs komt er niet meer uit.
Maar ik heb Cassius nog meegemaakt in zijn goeie tijd: 1974. Ik was 21 jaar, nog een broekie, maar Kez had altijd een goed oog voor bokstalenten. Hij zag dat ik die typische George Foreman-slag had: die punch van rechtsvoor. Ik heb hem nooit kunnen ontwikkelen van linksvoor, links was ik een lousy bokser. Voor die punches van linksvoor had hij een andere sparring partner, een neger uit Amerika, ene Luke.
Luke en ik konden er wat van. Want Kez wou die George Foreman afmatten, hè? Dus wat had hij bedacht? Trainen tegen twee sparring partners tegelijk. Ja, verdomd, een aan de linker- en een aan de rechterkant. Wat deed Kez? Hij ging in de touwen hangen en hij beschermde zijn gezicht. En wij er maar op los beuken! Tot we na een paar uur niet meer konden. Dan sloeg Kez ons om de beurt knock out.
Zo hebben we weken achter elkaar staan trainen, met zijn drieën. Niemand wist er iets van. Keep your big mouth shut, zei Kez ons. Daar hebben we ons aan gehouden, Luke is alweer een tijdje dood.
Ik weet nog hoe Kez me noemde: Hoedzjieboem. Want dat vond hij het meest lijken op die Foreman-punch. Ik heb hem nog wel zitten corrigeren: het is Hoagahboame, Kez. Maar dan kreeg ik gewoon een slag op mijn kin. Hij wou er niet van horen.
Toen we eind oktober in Kinshasa aankwamen, want Luke en ik mochten mee in het vliegtuig, toen moesten we een kreet bekend maken: ‘Ali Bombarie’ of iets dergelijks. En dat hebben we gedaan. Maar dat gevecht ging precies zoals Kez het wilde: hij ging in de touwen hangen en wachtte doodrustig af wat Foreman zou aanrichten. Foreman wist niets van tactiek, die bokste er op los. Het ging exact als in de training en Kez riep ook nog een keer: ‘Hoedzjieboem!’ Ik nog terugroepen: watch it, Kez! En toen kreeg hij er nog een paar toegemeten, maar in de achtste ronde sloeg hij Foreman, die totaal uitgeput was door dat vele slaan, hupsakee knock out. Een linkse, een rechtse er overheen en de klus was geklaard.
Een groot bokser, Kez. Het was ook een gelukkige tijd. Ik heb veel klappen van Kez gehad en ik heb hem er ook veel gegeven. Maar het was voor het goede doel. The rumble in the jungle.

Steve dood

2011-10-06T04:58:00.001+02:00

Steve Jobs schijnt niet de gezelligste jongen te zijn geweest om mee om te gaan. Hij was wel by far de meest intelligente, hij heeft Apple groot gemaakt. ‘We owe him a lot,’ zei P.Z. Myers, en zo is het. Zijn dood, aan alvleesklierkanker of aan leverkanker, of waarschijnlijk aan beide kankers te wijten, lijkt een beetje op de dood van mijn geliefde, Alice, die vorig jaar overleed.
Alice stierf ook aan diverse kankers. Uitgezaaide, onherstelbare ellende.
Langzamerhand begin ik er nu vrede mee te krijgen. Langzamerhand. Ik moet soms nog verschrikkelijk huilen.
Ik heb nooit aan een Mac gezeten, alleen aan een Window-toestel, maar ik weet wel: er is een groot man heengegaan. Zoals Alice het zei, een jaar voor haar dood: ‘Daar gaat er wéér een!’
Daar is er inderdaad wéér een gegaan.

Mijn jeugd

2011-10-03T23:29:00.001+02:00

Ik ben geboren in Limmen, acht kilometer onder Alkmaar, in 1953. Nu hoort Limmen tot de Randstad, toen was het een plattelandsgemeente. Ik schrijf dit stukje naar aanleiding van Oud Zeikwijfs stukje. Limmen was voor 90% katholiek, of nou ja, laten we maar zeggen ‘katholiek’. Je had de Corneliuskerk met eraan gebouwd het Maria Oord (een bejaardentehuis). Je had ook vlakbij die kerk de Cornelius Jongensschool en de Maria Meisjesschool. Ik zat helaas niet op die meisjesschool, maar op de jongensschool.
In mijn herinnering moesten we elke ochtend naar de kerk, voordat we naar school mochten. Die herinnering zal waarschijnlijk niet kloppen: het lijkt mij logischer en normaler dat we alleen op de maandagochtend ter kerke gingen. De Heilige Missen die dan opgevoerd werden, waren zeer vervelend. Ze werden opgevoerd door pastoor Bangert of kapelaan Beldrok, die ik op 6- of 7-jarige leeftijd al betitelde als ‘de B-figuren van Limmen’.
Die pastoor Bangert heeft zich later nog belachlijk gemaakt door bij mijn moeder te informeren hoe het nou zat met het kindertal. Ze had toen al 5 of 6 kinderen gemaakt en ze had net een mislukte zwangerschap achter de rug. Ze heeft de pastoor het huis uit gescholden, heeft ze me later verteld.
Ik was de oudste, nadat mijn anderhalf jaar oudere broer toen hij 4 jaar was geworden, aan leukemie overleed. Ik weet niets van die oudere broer, ik heb alleen een fotootje van hem gezien, ik heb ook nooit iets aan mijn ouders gevraagd. Hij heette Jaap, genoemd naar mijn opa van vaderskant, zoals ik Engelbertus (Ben) werd genoemd, naar mijn opa van moederskant. Dat mijn ouders mij Ben en niet Engel hebben genoemd, beschouw ik nog steeds als een zegen, en ook als een teken dat ze het met dat katholicisme een stuk makkelijker opnamen dan de vorige generatie.
‘De Hoogeboompjes kunnen allemaal goed leren’ – dat was algemeen bekend. We haalden allemaal, zonder uitzondering, de hoogste cijfers op school. Achten, negens, tienen voor taal, rekenen, aardrijkskunde, geschiedenis enzovoorts. Alleen de gymlessen waren niet aan ons besteed, en we zijn nog steeds een beetje stijve harken, allemaal.
Ik heb in mijn Lagere Schooltijd één keer gevochten, tegen een puisterig kereltje dat zich die vechtpartij nog best zal weten te herinneren. Meester Duikersloot, het hoofd der school, haalde ons uit elkaar. Ik moest toen, omdat ik de agressor was, het schoolplein aanvegen. Daarna heb ik nooit meer mijn hand opgeheven tegen iemand. Ik heb ook een keer een paar dubbeltjes gestolen uit de jaszak van tante Tiny, die op bezoek was, thuis, en die het merkte en er iets van zei. Nooit heb ik meer iets gestolen.
Later ging ik naar de middelbare school te Alkmaar, waar ik aanvankelijk ook alleen maar hoge cijfers haalde. Ik deed mijn best, elke dag, ongeveer totdat ik 17 jaar werd. Toen ging het mis. Op school, thuis, overal ging het mis.
Ik weet nu waardóór het mis ging en mis bleef gaan. Een rijke wetenschap.

Nieuw volkslied

2011-10-01T00:48:00.000+02:00

Behalve bij het nationale voetbalelftal, waarbij elk volkslied misplaatst lijkt, is het Wilhelmus toch een min of meer uit de tijd geraakt dingetje. Het kan beter, en het moet ook beter, dames en heren van Oranje en van de VVD.
Moderner. Dat kan.
Hollandser? Dat kan ook.
Niet schrikken, dames en heren. Er is geen tekst, er is alleen muziek.
Deze muziek.

Oude vrouwtjes

2011-09-28T19:03:00.000+02:00

Ik krijg zojuist het nieuwste broodje aapverhaal binnen. Het is weer een oud vrouwtje dat erin figureert, en het wordt verteld door iemand die het zelf heeft meegemaakt, dus hoe kun je daar nu aan twijfelen?
Het verhaal speelt in de buurt van Eindhoven, in 1944. Eindhoven werd in 1944 bevrijd. Na vier jaar bezetting dus, en niet na vijf jaar, zoals de verteller zegt, maar dat maakt hem alleen maar geloofwaardiger.
Als iemand nog meer verhalen weet over een oud vrouwtje met een baksteen in haar handtasje, bijvoorbeeld een verhaal dat in Joegoslavië of Rusland speelt, dan houd ik me aanbevolen.

War pigs

2011-09-12T04:37:00.000+02:00

War pigs is een anti-oorlogsliedje van het ensemble Black Sabbath. Het stamt uit 1970, van hun elpee Paranoid. Het wordt door vele liefhebbers van het genre hét anti-oorlogslied en ook dé heavy metalsong gevonden. Het genre begon zeg maar met War pigs.
Het aardige van dit lied is dat de zanger van het ensemble, Ozzy Osbourne (die toen nog veel minder vervelend was dan hij later zou worden), in 1970 de studio binnenstapte met het nummer Walpurgis, dat over heksen en zo ging. Dat hebben ze toen samen in de studio omgewerkt tot dit anti-oorlogslied. Heel verstandig, want je had toen nog de oorlog in Zuid-Oost Azië, met die napalm en dat naakte Vietnamese meisje dat huilend wegrende en die collaborerende Zuid-Vietnamese politiechef die zomaar midden op straat een Vietcong-strijder executeerde. Daar moest tegen geprotesteerd worden, dat begrijpt u wel, en toen die oorlog eenmaal beëindigd was, toen moest er iets anders op gevonden worden en toen hebben ze er op de video beelden van de Tweede Wereldoorlog bij gezet.
Het ultieme anti-oorlogslied, dat wilt u natuurlijk met mij meevoelen.
Een ander leuk ding, is dat het 2001 Clear Channel memorandum kort na 9/11 een lijst van 165 liedjes bevatte met questionable lyrics, waaronder ook War pigs. Clear Channel was eigenaar van meer dan 1200 Amerikaanse radiostations, en ontkende uiteraard het bestaan van die lijst.

Twee minuten drukte

2011-09-10T03:56:00.000+02:00

Ik werkte op een drukkerij (Drukkerij Van Meersen) te L., 10 kilometer van mijn huidige woonplaats die ook mijn toenmalige woonplaats was. Ik reed ’s ochtends op mijn Zündapp de 10 kilometers naar mijn werk, en ’s avonds reed ik ze weer terug, onderweg stoppend bij een kleine supermarkt te H., waar ik mijn inkopen deed. Met die inkopen maakte ik mijn maaltijden, en ’s avonds genoot ik thuis van Bach, Byrd, Gontsjarov of Toergenjev. Bij muziek van na 1750 of literatuur van na 1860 voel ik mij niet senang, dus dat lees ik niet en beluister ik niet. U begrijpt wel dat een leven tussen radio’s met knetterharde moderne popmuziek not my cup of tea is. Het ging jaren achtereen goed, totdat het kleine supermarktje te H. ophield te bestaan, en ik genoodzaakt was een ander adres te zoeken. Ik vond, met ongeveer één kilometer omrijden, te A. een supermarkt.
Nu lijd ik aan heimwee. Ik ben geboren in het kleine W., hier 6 kilometer vandaan, waar ik nog steeds elke stoeptegel ken. Voor een zetter (want dat was mijn beroep, zouden ze in oude boeken schrijven) is die heimwee geen probleem. Een licht-neurotische, introverte persoonlijkheidsstructuur en een planmatige kijk op het leven zijn daar zelfs welkom, en een zetter moet niet houden van onverwachte wendingen. Ik was dus een gewaardeerd medewerker.
Een probleem was die heimwee alleen in de zomertijd. We hadden drie weken vrij en dan moest je toch erna vertellen waar je niet allemaal was geweest. Ik moest me dan ook dwingen om op mijn Zündapp naar ‘het wonderschone Hollum, ‘het betoverende Geuldal’ of ‘het feeërieke Vechtlandschap’ te rijden. De anderen die bij Van Meersen werkten, waren dan wel naar Griekenland, Spanje of zelfs naar de Bovenwindse Eilanden geweest, ik zocht de schoonheid vooral in eigen land, zei ik, en ik verzon nog enige landschappelijke bijzonderheden, musea en bruine kroegen waar ik was geweest, en waarvan ik niet ophield vooral de authentieke sfeer te noemen.
De baas van de drukkerij heette Peter van Meersen. Wegens zijn zoetelijke geneuzel (‘doen jullie dit werk wel goed, jongens?’ enzovoorts) werd hij door ons ook wel Pater van Meersen genoemd. Peter woonde met zijn vrouw (het paar had geen kinderen) in een huis naast de drukkerij.
Toen ik weer eens van vakantie op het werk terugkeerde, met mijn verhalen als steeds klaar over ‘de prachtige streek rond Ommen’, waar ik weer vele kleinigheden aan had weten toe te voegen, bleek dat meneer Van Meersen een dag eerder was vermoord: hij was vóór zijn drukkerij overreden, waarschijnlijk door een auto, die was doorgereden.
We werden uiteraard allemaal gehoord door de politie. Mijn Zündapp werd ook bekeken op bloedsporen, maar die zaten er natuurlijk niet op. Ik kon bovendien een adres in Ommen geven, zodat ik een perfect alibi had. Na twee minuten waren ze met me klaar.
Je moet jezelf dwingen, zeg ik altijd. Dat is me deze keer ook prima gelukt.

Teennagels

2011-09-06T00:12:00.000+02:00

Een jaar of dertien geleden lag ik, geheel ten onrechte overigens (ik had een klein herseninfarctje gekregen, een dingetje waarvan je ook thuis weer kunt herstellen), in het Alkmaarse ziekenhuis. Zaal van zes patiënten: vier oudere vrouwen en rechts naast mij een oudere man. Die vier vrouwen hadden allemaal een hartprobleem (zeiden ze tenminste, steeds, steeds maar weer: hoe het komt dat vrouwen de beste patiënten worden genoemd, zal ik nooit kunnen achterhalen. Vrouwen kunnen beter tegen pijn, zeggen ze. Ik weet niet of dat klopt. Ze zaniken er wel meer over).
De oudere man in het bed rechts van mij klaagde al anderhalve dag: ‘Ik kan niet pissen!’, dus u begrijpt wel in hoe een treurige omstandigheid ik mij bevond. Ik zei nog wel: ‘Dan moet u de zuster even bellen!’ Dat deed hij ook, de volgende dag, en er werd iets aan gedaan.
Ik heb in die dagen wel de hele Perec gelezen, een groot geluk. Ik had ook het boek Typefinder bij me, bekend bij ontwerpers en zetters, waar ik ook af en toe in keek.
Na twee dagen begon de oudere heer praatjes met me te maken. Hij vertelde me over de invloed van de Vikingen op het dorpsgevoel. Of zoiets. Veel heb ik er niet van onthouden. Hij ging dan recht zitten, en begon: ‘De Karpaten zijn een gebergte...’ of ‘De Oostzee is een verkeerde naam.’ Ik was dan zeer geneigd om uit te roepen: ‘Net als de Noordzee, meneer!’, maar ik hield me in.
Het liep er allemaal op uit dat hij me zijn Vikinger kentekenen zou vertonen: zijn nagels aan de kleine tenen, die hij al twee jaar niet had geknipt en waar hij ‘evengoed op kon lopen’.
De man is overleden, een week geleden, dus kan ik er nu over vertellen.

Iets in mijn keel

2011-09-02T00:33:00.001+02:00

Ik was gistermiddag in de poli van het ziekenhuis omdat er iets in mijn keel zat dat er niet uit wilde: een stukje kip. Ik had alles geprobeerd: mezelf tot kotsen brengen, veel water drinken etc., maar helpen deed het niet.
In de wachtkamer zaten een vrouw van ongeveer mijn leeftijd (‘maar dan iets jonger’) en haar ongeveer negenjarig zoontje. Ze zaten naast mij, ik ging zitten en zei: ‘Hallo.’
‘Die meneer zegt hallo,’ moedigde de vrouw haar zoontje aan.
‘Hallo,’ zei hij.
‘En hoe heet jij? Ik heet Ben.’
‘Zo heet mijn vroegere vriendje ook. Ik heet Gerard.’
‘Dan zul je wel vaak genoeg gehoord hebben dat je Géér genoemd werd, wed ik.’
‘Nee hoor. Ze noemen mij op school Peer.’
‘Ze noemden mij op school vroeger Kaas, en dat sloeg ook nergens op. En later, toen ik negentien twintig was, noemden ze me Hasj. Dat sloeg ook nergens op, maar ik had toen lang haar, en dan dachten ze dat ik wel hasj zou gebruiken. Dat denk ik tenminste. Maar waarvoor ben je hier?’
‘Ik heb een stuk vlees ingeslikt en dat zit nou vast.’
‘Aha! Ik zit met hetzelfde. Niet genoeg gekauwd en toch hupsakee doorgeslikt.’
‘Precies,’ was het stellige antwoord van het jongetje.
‘Dan ben je hier aan het goede adres, Gerard. Ze weten hier wat ze er aan moeten doen.’
‘Wat dan, meneer?’
‘Dat zal ik je zeggen, Gerard. Het klinkt eng, maar uiteindelijk is het heel normaal. Ze brengen een slangetje in je keel aan, dat klinkt eng natuurlijk, maar ze vragen dan eerst of je een verdoving wil hebben. Nou, daar heb ik nog nooit een verdoving voor willen hebben. Gewoon: als ze die slang in je keel stoppen, dan moet je niet je adem inhouden, maar juist inademen. Onthoud dat: stevig inademen!’
‘En dan?’
‘En dan duwen ze als het ware dat stuk vlees je maag in, en klaar ben je!’
‘En er zit niks aan die slang? Geen scherpigheid?’
‘Nee hoor. Ik heb het al drie keer meegemaakt. Inademen en dan zegt de zuster: goed gedaan, meneer.’
Opgelucht ging Gerard even later mee met een zuster, en nog opgeluchter keerde hij na vijftien minuten terug. ‘Oké!’ zei hij.

Het bureau

2011-08-12T15:58:00.000+02:00

Toen ik nog werkte als zetter in een drukkerij (‘Dat is toch een veel te lage baan voor jou,’ zei iemand eens, waarop ik antwoordde: ‘Wat moet ik dan anders gaan doen?’ ‘Maar je leest zoveel!’ ‘Ja, maar dat doe ik voor mijn plezier,’ zei ik) waren er twee dingen waar ik me mee bezig hield. De klanten die een krantje of een folder moesten hebben en die naar mij gestuurd werden, wat ik altijd zeer prettig vond: na een kort gesprekje over dat krantje of over die folder wist ik meestal wat voor lettertype en indeling ze gehad hadden willen hebben. Het tweede was de overhang van de letters (dat noemen ze tegenwoordig de kerning), die ik voor alle lettertypen die in huis waren wilde automatiseren. Denkt u maar eens aan een woord als KETELVISSERS. Het zou beter zijn als er tussen die L en die V iets minder ruimte zou zitten. Dat verbetert de leesbaarheid.
De drukkerij groeide gestaag en er werd een ‘werkvoorbereider’ aangenomen. Een werkvoorbereider is iemand die niets toevoegt aan het productieproces, maar die aan een bureau zit en de klanten ontvangt. Hij is het porum van de drukkerij, zei de baas. Sja. Het gevolg was dat ik niet meer rechtstreeks met de klanten praatte over hun folders of kranten. Het gevolg was ook: diverse fouten en vergissingen, door dat gebrek aan contact.
Die werkvoorbereider kwam op een gegeven moment bij me, want hij had een stuk opgesteld waarin puntsgewijs werd gezegd hoe het in een drukkerij zou gaan. Dat stuk moest ik even zetten. Ik las dat stuk en sloeg achterover van de domheid. Ik ging naar de baas en zei: ‘Hier is een stuk van je oen. Ik weiger dit soort onzin te zetten. Ik verdom het om mee te werken.’
Deze gebeurtenis doet me denken aan deel 3 van J.J. Voskuil’s Het bureau, het beste deel van de zeven, naar mijn smaak. Ik heb de afgelopen week, liggend in een ziekenhuisbed met een kleine nierinfectie, de eerste drie delen van Het bureau weer eens herlezen. In dat deel 3 beschrijft Voskuil hoe hoofdpersoon Maarten Koning steeds maar weer aanloopt tegen het contact met andere mensen op zijn bureau. Hij is daar voortdurend zeer ontevreden over, heeft hoofdpijnen, maagpijnen etc. Hij heeft ruzies, maar is ook daar ontevreden over.
Toen ik dat zo’n vijftien jaar geleden voor het eerst las, ‘herkende’ ik zoveel dingen. Niet in dat bureau an sich, want daar hield men zich bezig met de zeis, de wieg, de ploeg, of men een trouwring rechts of links draagt etc. Men maakte zich dik door ‘wetenschappelijk’ over zulke tradities te praten en te schrijven.
Maarten Koning had er geen hoge hoed van op. Hij had ook geen grote dunk van zijn medewerkers op het Bureau. Het had allemaal geen zin, vond hij. ‘Als je ons bureau ziet als een inrichting, wordt vanzelf al het andere normaal,’ zegt hij ergens.
Datzelfde had ik kunnen zeggen over de drukkerij. Ik had minder moeite dan Maarten Koning met de contacten met mijn medemensen, ik werd alleen laaiend als er weer meer bureaucratie werd toegevoegd of als er weer iemand met huiveringwekkende domheid kwam aanzetten.
Ik deed mijn overhang-werk ’s avonds. Totdat ik in een diepe depressie belandde, geraakt door het onzinnige van mijn werk.

Zelfbeeld

2011-07-12T01:44:00.000+02:00

‘Dit heeft mijn zelfbeeld zó veranderd!’ hoor ik sommige dames (en heren, helaas ook) uitroepen. Ze kijken teveel in de spiegel, denk ik dan.
Een ‘zelfbeeld’ is al iets wat ik niet heb van mezelf. En zomaar veránderen doet dat zelfbeeld al helemaal niet. Waar denkt u aan bij een ‘zelfbeeld’? Ik denk dan aan grijze haren, een baard, een bril, mijn hersenen, mijn taalgevoel.
Maar bij TLC (een nieuwe omroep, die helaas ’s avonds Animal Planet vervangt) bestaat het nog: je zelfbeeld verándert zomaar! Ze lieten bijvoorbeeld zien hoe een jonge vrouw middels ademhalingsoefeningen er weer bovenop kwam, na een interventie van een zeer blanke politieagente: ‘Justice has been done.’ Ik weet niet wat haar overkomen was, een verkrachting, een aanranding of een gebbetje.
Whatever. Zoiets zou toch niet je ‘zelfbeeld’ (wie dat woord heeft verzonnen, zou gevangenisstraf moeten krijgen) moeten veranderen, maar bijvoorbeeld het beeld dat je van bijvoorbeeld Turken of Somaliërs of Nederlanders of Duitsers had?
Als je primitief denkt, bedoel ik.

Zelf abstracte kunst maken

2011-07-05T19:41:00.000+02:00

In 1985 woonde ik in een zomerhuisje achter een kunstgalerie. Ik woonde er mooi, het was er zeer rustig, midden tussen de groenten, het gras met wat bloemen en onkruid en een paar bomen. Ik had een zeer lieve buurvrouw, met wie ik wel wat had willen aanvangen, maar dat ging niet door: ze was lesbisch. De eigenaar van de kunstgalerie was zelf ook kunstenaar en een man die niet kon schrijven, maar wel kon rekenen. Ik hielp hem vaak (hond uitlaten, passen op de galerie als hij even weg moest, stukjes schrijven over de exposerende kunstenaars, voor de krant, en later ook voor het eigen maandblad).
Het is jammer dat er niets meer over is van die tijd: de galerie is in 1997 of ’98 failliet gegaan, en van dat maandblad heb ik ook niets meer in huis. Ik sprak veel met de regionale kunstenaars, ik bezocht ook hun ateliers, en dat doe ik nu ook niet meer. Dat is eigenlijk jammer, want ik vond het, bijna zonder uitzondering, zeer aardige mensen, ook als hun werk me niet aanstond.
1985 was het Jaar van De Vele Pottenbakkerij, het was ook het Jaar van de Abstracte Schilderkunst. Tenminste, in Noord-Holland. Het was het jaar waarin je kunstkenners kon horen zeggen: ‘Dat oranje in een Mark Rothko... hemels!’ Dat ik zulke mensen niet meer in mijn kennissenkring heb, bedroeft mij veel minder.
Er kwamen in de galerie toen geregeld mensen van het KCB (Kunstenaarscentrum Bergen) buurten. Ze kochten nooit iets, maar ze dronken wel je koffie op, gingen langs de schilderijen en hadden dan geleerde commentaren zoals: ‘Tja. Dit werk is, lijkt mij, hoe zal ik het eens zeggen, niet consequent genoeg.’ Ik hoorde dat dan en ik was beleefd, dus ik zei er niets op terug, maar ik dacht wel: stik toch in je consequentie!
Ik besloot toen dat het tijd was om de dames en heren er eens in te laten tuinen. ‘Peter,’ zei ik (Peter was de galeriehouder), ‘geef mij tien lijstjes, maat: ruim A4. Met tien passe-partouts. Tien vellen stevig papier. Een stuk of wat kleuren acrylverf, een kwast en een liniaal!’ Dat gaf Peter me, ik kon aan het werk. Ik ging abstracte kunst maken. Hoe doe je dat dan, zult u vragen. Het is werkelijk zeer simpel: knijp een paar kleurtjes uit op je papier, roer er een beetje in met je kwast, en beweeg je liniaal in de kleuren, totdat je denkt: dit kunstwerk is klaar! Zo vervaardigde ik, met groot plezier, tien abstracte kunstwerken. Het schilderproces duurde niet langer dan een half uur. Ik legde die tien vellen buiten in de zon, en toen aan het einde van de dag alles droog was, ondertekende ik de tien vellen met: ‘A. Petrescu, 1965 – No title’.
Ik had een persoon bedacht, Andrej Petrescu, een Roemeen (ik dacht: daar weten de mensen niets van, van Roemenië) en kunstschilder, die zijn land was ontvlucht en naar Parijs was vertrokken. Zijn zaakwaarnemer, een Fransman van Galerie La Boucle te Parijs, was met tien van zijn werken naar Egmond aan den Hoef gekomen, waar ze geëxposeerd zullen worden van zo laat tot zo laat.
Ik schreef ook een uitnodigingsbrief aan het KCB: kom vooral langs voor deze Petrescu! Geweldig werk, dat ook nog eens zeer goedkoop is! Voorts schreef ik in mijn Boerenfrans, Engels en Nederlands een c.v. van Petrescu, met zinsneden zoals ‘Het MOMA te New York heeft in juli 1982 vier werken van A. Petrescu aangeschaft, waaronder zijn beroemde Verwoesting.’
Peter richtte zijn galerie in met mijn tien kunstwerken en met, meen ik, pottenbakwerk van weer iemand anders. De mensen van het KCB kwamen, dronken koffie, en waren overdonderd door het werk van Petrescu. Vlot kochten ze er acht van, voor in totaal f 1200,-. Peter en ik deelden de opbrengst, en we gingen, met onze uitgestreken gezichten, naar de kroeg.
Ik heb er nog één van, van die tien kunstwerken. U moet maar eens langs komen.

Vitamine C

2011-07-05T02:44:00.001+02:00

Het komt steeds maar weer op: vitamine C is goed voor je. Minder dan een halve eeuw geleden was het goed tegen kanker. Daar was het dus niet goed voor, want je kon je beter laten opereren.
Nu is het weer een blaasontsteking, waaraan een overigens zeer geëerd lidmate soms lijdt. Daartegen helpt vitamine C natuurlijk ook niet: zie dit artikel.

Limburg

2011-07-05T01:59:00.000+02:00

Ik heb het al eerder gezegd: een provincie zoals Limburg hoort nauwelijks bij Nederland, die hoort meer bij België. Dat aanhangsel van Nederland moet er dan ook maar aan geloven, lijkt mij. Vlamingen, Belgen! U krijgt van ons, om niets, het economisch superactieve Zuid-Limburg, onder de lijn Thorn-Roermalen. Dus u verkrijgt dus alles, tot en met Klein Kuttinge, het zuidelijkst gelegen dorpje.
Daarvoor in de plaats hoeft u niets te doen, u hoeft geen regering te vormen of zo. Welnee. Zegt u gewoon maar: ja.

Ongemijterd gebleven

2011-07-05T01:21:00.001+02:00

In de 14e eeuw was er een Jan van Bronkhorst, edelman en geestelijke (dat ging toen soms nog samen), die graag bisschop van Utrecht wou worden. In 1322 werd hij tegengewerkt door graaf Willem III van Holland, en toen hij het weer probeerde, in 1340, was er graaf Willem IV van Holland die het niet wou.
Op Wikipedia staat deze regel: ‘Jan van Bronkhorst bleef dus proost en stierf ongemijterd.’ Een mijter, dat is het idiote, maar dat wist u wel. Sinterklaas, juist! Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die regel op Wikipedia door een fijne katholiek is geschreven.
Ongemijterd sterven, wat zou dat betekend hebben voor onze Jan? Behalve dat hij weinig macht en aanzien had gehad in zijn leven, moet het ook zijn geweest: met weinig kans op zalig- en zelfs heiligheid na zijn dood. Dat soort dingen kon je toen, bij wijze van spreken, kopen van het Vaticaan. Nietwaar, je had eens een visioen als bisschop, en je werd heilig verklaard. Of je legde je hand op het hoofdje van een jongetje en je zei ‘Je bent genezen! Om Gods wille!’ of iets dergelijks – heiligheid verzekerd.
Maar dat gebeurde dus allemaal niet met onze Jan. Hij stierf ongemijterd.

Vegetarisch eten

2011-06-26T02:31:00.000+02:00

Op de Olympische Spelen van 1908 te Londen won Emil Voigt (1883-1973) de 5 mile. Die werd vervolgens gecorrigeerd tot 5000 en 10.000 meter. Zoiets absurds als de Engelse mijl werd afgeschaft. Het zou de heer Voigt overigens niets gescheeld hebben, hij was toch de sterkste. Hij was, zeg maar, de Abebe Bikila van die jaren.
Emil Voigt was een uit Duitse ouders geboren Engelsman, geboren in Manchester en op 90-jarige leeftijd gestorven in Auckland (Nieuw-Zeeland). Hij at geen vlees, hij was een vegetariër.
De Hoeders der Nieuwzeelandse Schapenkuddes zullen het wellicht niet met mij eens zijn, maar zet een standbeeldje van Emil Voigt neer!

Op droeve toon (79)

2011-06-12T03:35:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Je ziet er niet erg betrouwbaar uit.
- Nee, dat spijt me ook. Ja, zie je, ik heb nu driekwart fles port op en...
- Schotse port!
- Ja, zo noemden we dat.
- Je moet ook niet zoveel aan die port zitten!
- Maar het is zo lekker, lieverd, en het vult me en het maakt me minder aan het huilen.
- Dan moet je het drinken! Drink dan die hele fles maar leeg. Hoe laat moet je er morgen uit?
- Een uur of tien, misschien.
- Geen minuut later, dan. Heb je nog iets waarop je je kunt verheugen?
- Ja, om elf uur begint er een finale Murray tegen een atletische Fransman, Tsonga, op BBC 1. Tennis.
- Gefeliciteerd daarmee dan!
- Grrr. Ja! Jij ging dan je stichtelijke werkzaamheden voor je kankerpatiënten doen. Ik heb overigens net, huilend, een bericht op het kankernetwerk gezet, van Ilse Strijbos, die mij daarom vroeg.
- Ilse!
- Ja. Je bent nog niet vergeten, dame.
- Heerlijke gedachte.
- Dat vind ik ook, lieverd. Weet je wat? Ik doe er een stukje bij van Christobal de Morales. Slaap lekker, lieverd.
- Jij ook, lieverd. Hoe ver ben je met je fles Schotse port?

Op droeve toon (78)

2011-06-11T20:03:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans.
- Ik praat vanavond nog maar even met je, want morgen is er een Dag van Nationale Rouw.
- Ja, dan ben ik er precies een jaar niet meer. Hoe gaat het eigenlijk met je?
- Wat zal ik zeggen. Ik ben alleen, gelukkig kunnen wij nog een beetje met elkaar praten, maar het is niks gedaan, vind ik, zonder jou in mijn omgeving.
- Kook je wel goed?
- Ja, dat doe ik nog steeds. Ik maak veel visgerechten, want de kip is tegenwoordig zeer verdacht. Van het varken at ik al nooit iets, zoals je weet, en van het koebeest eet ik zéér weinig. Ik eet veel schelvis, schol, zalm enzovoorts. Ik weet wat je wilt zeggen: ‘Laat Wouter het maar niet horen!’ Maar ik eet ook regelmatig alleen groenten, met bijvoorbeeld ellepijpjes, dat is een soort grove macaroni, en daar doe ik dan een sausje met lekker veel sambal overheen.
- En wat heb je vanavond gegeten?
- Ik heb mezelf vanavond eens verwend. Ik heb een biefstukje in fijne reepjes gesneden, nou ja, je weet wel: geknipt. Want zonder een schaar ben je hulpeloos in de moderne keuken. Een pannetje groenten gemaakt: ui, paprika, prei en sperzieboontjes. Een sausje van Indonesische kruiderij en sojasaus gemaakt. En toen de hele boel bij mekaar gemikt. Het was zeer lekker!
- En je gezondheid?
- Die is matig, lieverd. Mijn hart doet het nog maar nauwelijks, en lopen? Ik kom bijna niet meer vooruit. Je weet nog wel, dat stukje naar de supermarkt, dat is maar 200 of 300 meter. Dat doe ik tegenwoordig in drie etappes, met pitstops tegenover de cafetaria en bij de makelaar op de hoek. Ik hoop maar dat ik in mijn slaap zal sterven, denk ik geregeld.
- Zo moet je niet denken! Wat voor muziek heb je voor me uitgezocht?
- Een stukje van Thomas Tomkins. Dat vond jij altijd zo mooi, en ik vond het ook prachtig. Maar ik kan er nu even niet naar luisteren.

Op droeve toon (77)

2011-06-09T03:25:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Je hebt vast geen goed bericht, dat zie ik aan je kop.
- Nee, ik lees op Foxxblog het verhaal over zijn vader, die overleden is.
- De natuurlijke gang van zaken.
- Ja, maar toch. Mijn vader overleed in 1983, na een hersenbloeding met een coma. Hij lag eerst in het AMC in Amsterdam, later werd hij teruggehaald en kwam hij te liggen in het ziekenhuis in Alkmaar. Hij kwam niet meer bij kennis. Mijn vader was altijd een betrekkelijk vrolijke kerel, vond ik. Een gemoedelijke man. Iemand die je graag in je vriendenkring zou hebben. Hij was jarenlang ‘de loodgieter van Limmen’.
- Vertel verder.
- Toen hij terugkwam uit Indië, in 1951, trouwde hij meteen met mijn moeder en kocht hij een huis aan de Middenweg. Toen werkte hij nog bij Driessen, ook in Limmen. Iedereen vond dat ijzingwekkend, zomaar een huis kopen. Maar hij deed dat. Eind 1951 kregen ze een eerste kind, Jaap, dat op 4-jarige leeftijd aan leukemie is gestorven. Ik werd in 1953 hun tweede kind, en ik bleef leven, zoals nog diverse andere kinderen. Het huis werd te klein, de werkschuur achter het huis ook, dus moest er bijgebouwd worden. Er kwam een verdieping op het huis en er kwam een grote schuur achter het huis.
- Die schuur weet ik nog, Ben! Daar zaten vorig jaar april de meisjes en jongens te werken aan die mozaïeken, met die heerlijk geurende hyacinthen! Daar gaf je broer nog een paar takjes van mee.
- Ja. Broer Jaap. Die is een jaar of drie jonger dan ik ben, maar die lijkt heel veel op mijn vader: een enorm sociaal type. Ikzelf lijk meer op mijn moeder. Die ging een paar jaar na mijn vader. Ach God. Ikzelf was in die tijd ook zo depressief als dor hout.
- Dat ben je nu niet meer.
- Nee, nu niet meer. Godzijdank. Weet je dat mijn moeder en ik in de jaren 1977-’81 samen naar de psychiater gingen, in Heiloo? We hadden allebei dezelfde klachten: verregaande somberheid. Toen wisten die psychiaters nog niet dat het erfelijk kon zijn, maar ik wist het wel: mijn oma van moeders kant had het ook. Die had het minder dan mijn moeder, want mijn moeder heeft zich tenslotte zelf vermoord.
- Nu moet je maar stoppen, Bennemans. Wat voor muziek had je vandaag?
- Ik heb een stukje van Thomas Mancinus. Het klinkt wel optimisch.
- Dat mag ook wel. Voor deze ene keer.

Op droeve toon (76)

2011-06-07T19:00:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, heb je je nieuwe monitor al?
- Die staat er, ja. Aangesloten en al. Ik moet nog wat plussen en minnen om het beeld precies goed te krijgen, want het is een breedbeeld. Het is een bijna angstwekkend mooi beeld, moet ik zeggen. Veel beter dan het beeld dat ik had. Hij geeft ook een prachtig geluid, want het eerste wat ik deed, was een stukje van William Byrd opzetten.
- Merk, prijzen, leverancier?
- Ik heb hem bij Wehkamp gekocht. Het is een HP monitor en die kostte me, inclusief vervoerskosten, € 150. Wehkamp is een goed adres, merk ik wel. Ze handelen een zaak goed en correct af. Je kunt ook zien hoe de status van je bestelling is.
- Wat bedoel je daar nu weer mee?
- Nou, je kunt op een Wehkamp-site precies zien hoe het ervoor staat. Dan staat er bijvoorbeeld: vervoerder heeft het pakket opgehaald. Even later: vervoerder is nu op weg naar het besteladres. Et cetera. Vervoerder moet wel wat moeite hebben gedaan om op mijn adres te komen, want de Voorstraat ligt opengebroken bij de Prins Hendrik Stichting.
- Die herinner ik me nog, ja, van onze wandeling door de duinen aan de zuidzijde van het dorp. Toen kwamen we vlakbij die Stichting uit.
- Jij zei toen: wat zijn alle mensen hier toch opgeruimd! Ze groeten elkaar, ze maken een praatje op straat. De buschauffeurs zijn in deze streek ook geweldig, vergeleken met die in Zuid-Holland.
- Ja, en dat meende ik.
- Egmond is inderdaad een paradijs om in te wonen, dat klopt. Ik bedoel, buiten het toeristenseizoen, want in het toeristenseizoen hoor je meer Duits and Derps praten, en is het ook zo verschrikkelijk druk in de supermarkt.
- Die supermarkt is ook al zo leuk! Daar was een kassameisje, Wilma, en die zei, nadat ze me al een paar keer had gezien: ‘Een nieuwe Egmondse erbij? Welkom, welkom!’ Ik voelde me gelijk opgenomen in Egmond, en dat had ik nooit eerder ervaren.
- Ja, de mensen gaan hier over het algemeen gemoedelijk, zeg maar: hartelijk, met elkaar om. De mensen zaniken hier nauwelijks. Het beste voorbeeld daarvan is mijn rechter onderbuurman, Reier Zwart. Die doet niks aan zijn tuintje, dus dat tuintje staat een meter hoog met onkruid en wilde grassoorten. Daar hebben zijn buren links en rechts natuurlijk last van, maar dat zeggen ze niet. Datzelfde zou in Alkmaar of in Limmen tot grote herrie hebben geleid. Hier niet. Hier zegt men: tja.
- Jij hebt geen tuintje, maar zou je wel een tuintje willen hebben?
- Ja, en ik zou dat tuintje laten verwilderen, want daar komen allerlei leuke insecten, vlinders, motten op af. Die zou ik willen fotograferen.
- Je hebt niet eens een fototoestel!
- Nee, maar daar zou ik wel een fototoestel voor kopen.

Op droeve toon (75)

2011-06-06T18:29:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Het is alweer een tijd geleden, jongen.
- Ja. Aan het eind van deze week ben je een jaar dood.
- Een jaar alweer...
- Ja. Ik denk ook niet meer elke dag aan je, lieverd.
- Dat hoeft ook niet, jongen.
- Ik heb wel die mooie zwartwit foto van je staan op de boekenkast. Die staat daar in zo’n wit houten lijstje, en daar kan ik nu naar kijken zonder dat ik tranen in mijn ogen krijg.
- Goed zo! En wat doe je zoal?
- Wij spraken soms ‘Frans’ met elkaar, weet je nog?
- Ja! Wat hebben wij toch een hoop plezier gemaakt, samen. La rascalle-au-teinte, dat was de tv.
- Ja. En nu heb ik een toespraak geschreven in het Frans, en die heeft Vrouwke gepubliceerd op haar blog.
- Leuk!
- Ja, en Oud Zeikwijf komt uit Frankrijk en die gaat er misschien een video van maken, want ze herkende in mijn tekst die énarque-stijl van praten. Zeg maar, het regerings-Frans.
- Da’s ook mooi. Is er nog iets op de rascalle-au-teinte geweest, de laatste dagen?
- Nou, gisteren was er die slechte film naar Kluuns boek, maar daar heb ik niet naar gekeken, want dat kan ik niet aanzien zonder dingen naar de tv te gooien. Ik wou er nog een stukje aan wijden, maar Max heeft al afdoende afgerekend met dat wanprodukt.
- Jij hebt toch nooit iets gelezen van Kluun?
- Nee, maar een mens weet aan de kop van de schrijver of hij een goed of een slecht boek geschreven heeft. Toen ik ook nog eens hoorde waar het boek over ging (vrouw krijgt kanker, man gaat vreemd), toen hoefde ik het al helemaal niet.
- Wij denken nog steeds over veel dingen hetzelfde. Wat voor muziek heb je vandaag?
- Ik heb geen muziek, want mijn monitor is kapot gegaan en ik zit nu naar een tien jaar oude monitor te kijken, waar geen geluid in zit.
- Heb je al een nieuwe besteld?
- Ja, en die komt morgen.

Discours

2011-06-05T20:08:00.000+02:00

Marchés et marchettes. Chères marchettes.
Quand qu’on est en France, de Livres à Marseille, les tiquituées ne se parlent plus fort européennes. On dit: ‘Je naisse quoi!’ et, par évidence, c’est le mot cutranquilair.
Plus qu’on fit des pardoises, nonchalement, ou qu’on dit: ‘Oui!’, mais ce n’est plus chartirement. Chartirement: non, messieurs!
Contre les parqueus des mirands supérieures, j’insiste de pouvoir clattaquer, comme on dit, chères marchettes, la marche rapatulogue. La marche rapatulogue, oui! Par des institutions contribuelles où s’on ménage pas – ou à peine d’entrequier plus – à permédailloner les personnes quisables.
Que ce qu’on qualle, n’importe quoi, c’est de dire, chères marchettes, des convusiblements sûres. Mais la insécurité de ces quatrouples et la insécurité des points à tertres – c’est la coupelle d’égrave. La coupelle d’égrave, bien sûre.
La bitte d’on expecte, ce n’est pas faite-marine, aussi. Ha ha ha! Quelle bitte! S’arrangerez par quoi! Ou par qui, c’est ma question.
Chères marchettes, aai lufs you! Toutes à vous. Merci. Aai lufs you all. De n’emprêtre les conseignements d’Albert, c’est important d’oublier: Un. Le cas de Gérard, et Deux: Le cas de Simon.
Clairtainement. Je vous remercie, quoi q’on vive ou viverai!

(par: Benjamin Hautarbre.)

Christendom

2011-05-25T01:48:00.000+02:00

Wanneer, wanneer zal het gebeuren?
Vandaag of morgen, heel misschien,
dan zal het hemeldek gaan scheuren,
en krijgt u Jezus nog te zien.

Zo droomt vergeefs nog menig christen.
Wij moeten zeggen: ’t is helaas,
want wat zij nog niet wisten:
Jezus niet, ik ben de baas.

Engelbertus heet mijn firma
(klein begonnen maar nu groot
in Laos, Nepal, ook in Birma,
waar men rijst eet, maar geen brood).

Engelbertus zegt u: vanaf heden –
maakt plezier! Voor uzelf en uw gezel.
Dat is beter dan gebeden.
Daarvan krijgt u een gezwel.

Doodgaan

2011-05-18T01:06:00.000+02:00

Als je, zoals ik, geen dertig meer bent maar over de vijftig. Als je, zoals ik, diverse kwalen hebt waaraan je eens zult bezwijken, dan moet je het geluk hebben gehad van een voorbeeld. Ray Charles bezweek ook, in 2004, na een leven vol van de prachtigste muziek die er in de twintigste eeuw is gemaakt.
Da’s één voorbeeld. Het tweede voorbeeld is Alice, mijn geliefde, die vorig jaar overleed in mijn bijzijn. Doodgaan, sterven, is zo erg nog niet, heeft zij me geleerd. Het gaat niet gepaard met gekreun en met pijnlijke bewegingen (hoewel ze diverse kankers in haar lichaam had). Ze zei op die vrijdagochtend (haar laatste woorden): ‘Ik heb zo’n pijn, Ben.’ Dat was voor mij natuurlijk het teken om de dokter te bellen. Die kwam direct, en zo’n 10 uur later was ze dood. Kalm, rustig, waardig. (Opiaten.)
Zo’n betrekkelijk kalme dood wens ik iedereen toe, en zou ook ikzelf wel wensen. Ja, je kunt ook onder de tram komen, maar die hebben we gelukkig niet in Egmond aan Zee, waar men nog loopt en fietst dat het een aard heeft.
In elk geval: laat het niet in een ziekenhuis gebeuren. Laat me gewoon thuis overlijden. ‘Gestorven aan zijn verwondingen.’

John Higgins

2011-05-03T00:18:00.000+02:00

Zoals ik twee weken geleden al schreef, is Judd Trump het nieuwe fenomeen op snookergebied. De manier waarop hij de ballen aanpakt, is ronduit geweldig. Zoals Ronnie O’Sullivan twitterde: het is scary. Je wordt er bang van. Zó aanvallend, zó gewelddadig.
Hij stond gisteravond in de finale van het wereldkampioenschap snookeren in Sheffield te spelen tegen John Higgins, die op de eerste dag ook versteld stond van Trump’s spel. Higgins stond 7-10 achter, en het had even goed 5-12 kunnen zijn.
De einduitslag, gisteravond, was 18-15 voor Higgins, die het aanvallende spel van Trump totaal ontregelde. Een grote prestatie. Zoals de commentatoren van de BBC meldden: een grootse finale. Dat was het zeker. Het was een gevecht tussen iemand die grootse pots maakte, en iemand die grootse series maakte.
Dat laatste kan Trump nog niet, maar hij is nog jong (21 jaar), hij leert snel, en hij zal zeker niet een tweede Jimmy White worden, die vier of vijf keer tweede is geworden. Judd Trump is een volgende wereldkampioen.

Chloé Poizat

2011-04-16T01:08:00.001+02:00

Dit is is nu eens een ontdekking: de kunstenares Chloé Poizat. Ze maakt geweldig werk, zie dit. Het maakt duidelijk waarom ik StumbleUpon nog steeds ongeveer driemaal per week gebruik, want daar kwam ik haar tegen.

Beleefd links

2011-04-12T14:40:00.000+02:00

Ik heb bijna mijn hele leven op de PvdA gestemd. Ik heb in het begin van de jaren zeventig een keer op de PSP gestemd, vanwege Fred van der Spek, maar later werd het de PvdA. Ik heb dat bijna altijd zonder een spoor van twijfel gedaan, ondanks het feit dat ik het lang niet altijd met ze eens was. Met de andere partijen was ik het nog veel minder eens. Zo gaat dat, democratie: wegstrepen.
Zo vond ik de hulp aan de IceSave-spaarders een typisch PvdA-staaltje. Dat had nooit mogen gebeuren, net zo min als de miljardensteun aan de Nederlandse banken die in de fout waren gegaan. Die kunnen waarachtig hun eigen broek wel ophouden, zou ik zo zeggen. En als ze dat niet kunnen, maak je een Nederlandse Rijks Bank. Maar je gaat geen geld stoppen in die rechtse hobbies, als linkse partij. Toch heb ik bij de laatste verkiezingen, raar maar waar, weer op de PvdA gestemd.
Ik ben nog van de generatie die mensen met een tweede huis verschrikkelijke mensen vindt. Ik vind twee auto’s al teveel, want je gaat maar met de trein. Als ik Tweede Kamerlid was, zou ik elke toespraak beëindigen met: ‘Maar een villabelasting kan natuurlijk niet!’ Zo’n soort socialist ben ik, bedoel ik.
Waar ik me de laatste jaren aardig kwaad om kan maken, dat is het gescheld van rechts op ons. Wij met onze linkse hobbies, de linkse kerk, het linkse machtsdenken enzovoorts. Natuurlijk bevat dat gescheld niets waars (altijd zaten het CDA of de VVD, soms met de PvdA in de regering), maar ik ben het eenvoudig zat.
Er zou eens een stroming binnen de PvdA moeten opstaan, die rechts gaat aanvallen. Niet langer meelullen, maar er tegen ingaan. Die, bijvoorbeeld bij dat geval in Alphen aan den Rijn, zegt: ‘De kogels kwamen van rechts!’ Waar ze trouwens ook vandaan kwamen, want o wonder, de schutter was een PVV-stemmer. Er zou ook eens een psychiater op de tv moeten komen, die zegt: ‘De schutter was een eng rechts mannetje. Of hij suicidaal was, kan ik niet zeggen. Wel kan ik zeggen dat hij zin had om een moordpartij aan te richten.’
Wij linkse mensen moeten met andere woorden eens wat minder beleefd worden. Minder knikken en buigen, maar een grote smoel opentrekken. Zoals we in de jaren zestig ‘Johnson moordenaar!’ riepen, moeten we nu ‘Rutte klungelaar!’ roepen. We moeten weer gaan demonstreren, en tussen de vele beschilderde lakens zie ik er hier een met ‘Maxime, rot op!’ en daar verdomd een met ‘Maar een villabelasting kan natuurlijk niet!’

Kluun denkt ook dat er iets is

2011-04-01T23:31:00.001+02:00

In het tv-programma Altijd wat (het is een titel die alleen gevonden kan worden wanneer je van de KRO of van de NCRV bent) bekende bestseller-schrijver (dus ook: slechte schrijver) Kluun – als je met zo’n naam door de wereld gaat, moet je wel een ongelooflijke eikel zijn – dat hij dan wel niet in een christelijke of mohammedaanse God geloofde, maar dat er toch wel iets moest zijn.
Ik heb direct na die uitspraak de tv uitgezet, want ik kan niet goed tegen zulk gezwets.
Als u ook in iets gelooft, dan gelooft u daar na deze simpele woorden niet meer in. Daar gaat ie. Dat iets of die God moet dus hebben bestaan, zeg maar, 13 miljard jaar geleden, bij het ontstaan van het universum. Toen schiep Hij dat universum. Vraag me of vraag niemand hoe Hij dat gedaan heeft. Hij schiep het universum, waarin ook zo’n 8½ miljard jaar later de aarde zou ontstaan.
Nu weten we uit de biologielessen allemaal dat het van simpel gaat naar meer ingewikkeld. Je hebt eerst bacteriën, dan vliegjes en pas veel later krijg je neushoorns en papayavreters.
Dat maakt het wel zéér onwaarschijnlijk dat er iets of een God is geweest, 13 miljard jaar geleden, in tijden dat er nog geen atomen bestonden bijvoorbeeld.
U zult dus uw ietsisme moeten opgeven.

Kinderverkrachting

2011-03-31T02:28:00.000+02:00

Het wordt niet eens gezien als een gewéldszaak in Nederland. Dat moet veranderen, en dat kan zo: ga naar deze site en schrijf u in.

Korter, korter, korter!

2011-03-25T00:06:00.001+01:00

Vroeger, toen de computer nog niet bestond, schreef ik verhaaltjes in mijn brieven aan verscheidene personen. Met de tikmachine. En sommige verhalen heb ik ook bij gelegenheid wel verteld, want men zei me: ‘Dat verhaal dat je me laatst schreef, moet je komen voorlezen!’ en dat deed ik dan soms. Bij dat voorlezen van zo’n verhaal (dat doorgaans een paar pagina’s A4 besloeg) viel me steeds op dat er teveel informatie gegeven werd. Dat het verhaal te lang was, dus.
Ik heb daar inmiddels, mede door Alice, die mijn internetvriendin en later vriendin werd, maar die nu dood is, een einde aan gemaakt. Mijn verhaaltjes zijn nu ongeveer één pagina A4 lang. Dat is ook lang genoeg. Een snede brood geef je weg bij de biefstuk, niet een heel wit.
Ik ben daarin als, hoe heet die Braziliaanse schrijver ook alweer, hij komt uit Curitiba (help me!, want ik ben te lui om het op te zoeken in het werk van Rudy Kousbroek), die ooit zei: ‘Ik eindig nog eens als haiku-schrijver.’
Zo erg zal het met mij niet worden, want ik heb mijn vaste lengte nu wel gevonden. Een A viertje. Daar moet het in passen, dan is het goed.
Ik wantrouw ook langere brieven of blogs. Als de regering een brief naar de Tweede Kamerleden stuurt, is dat meestal een brief van 18 of 146 kantjes. Hoe meer kantjes, hoe meer kans op bedrog, denk ik dan. Wat je kwijt wilt, kan altijd op een velletje A4.

Naschrift: Die Braziliaanse schrijver is Dalton Trevisan.

Vlák erna

2011-03-20T16:33:00.001+01:00

Vlák nadat Max Molovich met zijn vrouw I. en hun zoontje M. vanochtend vertrokken waren (ze waren langsgekomen voor een bliksembezoek. Ze zeiden dat hun zoontje nog niet kon praten, terwijl ik toch meerdere lettergrepen kon herkennen, bijvoorbeeld toen hij allerlei snoeren en toetsenborden uit een kastje wist te grijpen) voltrok zich het volgende. (Ik moest ook mijn televisietoestel weer herstellen, want daar had de kleine man ook aangezeten. Ik roep altijd hoera!, want ik vind de vindingrijke sloopzucht der jeugd niet iets om een brief over te schrijven aan Geert Wilders. Die heeft het trouwens al te druk met zijn eigen jeugdherinneringen.) Ze waren de deur nog niet uit, toen zich het volgende voordeed.
Ik woon in Egmond aan Zee, in een appartementencomplex op de zesde etage. Wie wel eens in Egmond aan Zee is geweest, weet dan wel ongeveer waar ik woon: in de Kennedyflat, vlakbij de zee. Ik pak het boek op waar ik in aan het lezen was (De zedeloosheid van Den Haag van J.G. Kikkert), en er wordt aangebeld.
Dus ik open de deur en ik zeg: ‘Komt u ook maar binnen!’
Binnen stappen: een oudere maar zeer aantrekkelijke dame en een wat jongere dame. ‘Koffie?’ vraag ik. ‘Graag!’ antwoorden zij, wat mij deed vermoeden dat zij geen lid waren van enige christelijke vereniging met zendingszucht.
‘Mijn dochter hier wil zelfmoord plegen,’ zei de oudere dame, ‘en mijn vraag aan u is: hoe moet zij dat doen?’
Er volgden enige plichtplegingen omtrent mijn vakmanschap op dit terrein, daarna begon ik mijn betoog: ‘Over het algemeen is het voldoende als men enige tijd nadenkt over de rol van Geert Wilders in het geheel. Dan wil men er wel uitstappen.’
‘Dat wil men inderdaad,’ zei de dame.
‘En de vraag is dan: hoe doet men het? Voor mijzelf zou ik zeggen: neem de zee. Die is nog redelijk koud, in deze tijd van het jaar. Kleed u enigszins en stap de zee in, totdat u tot uw borst in het water staat. Doe dit ’s avonds of ’s nachts, want het is niet nodig dat iemand u opmerkt. U zult zien dat u na een kwartier in het water staan, flink bent onderkoeld. Een paar minuten later bent u dood.’
‘Is het zo makkelijk?’
‘Ja mevrouw, zo eenvoudig is het.’
‘Wel.’ (Ze richtte zich tot haar dochter.) ‘Ik hoop dat je meegeluisterd hebt, lieve kind.’

Patti Smith

2011-03-16T04:22:00.000+01:00

Een vrouw waar ik altijd lichtelijk verliefd op ben geweest, sinds 1975, is Patti Smith. O, en je mag me zo bellen: 073-26173834, lieve Patti! Schud je krullen voor je gezicht weg, en bel. Dat je bevriend geweest bent met William Burroughs, dat vergeven we je.
Waarom raakt iemand, of laat ik het zo zeggen, waarom raakte ik verliefd op Patti? Het was geen, hoe zal ik het zeggen, geen milf. Het was zelfs iemand die gewoon haar okselhaar liet waar het was, en die me dus deed vermoeden dat ze zelfs haar schaamhaar had behouden. Ze zou zelfs een song No shaving anymore! hebben kunnen uitbrengen.
Dat deed ze niet, ze maakte aan het eind van de tachtiger jaren nog een bijna christelijk lied, een grote schande, en daarom mag ze me nog wel bellen. Maar eerst excuses.

Kwakzalvers, kom naar Nederland!

2011-03-12T17:40:00.000+01:00

Parapsychologen, acapuncturisten, chiropractoren enzovoorts zitten nog goed in Nederland. In België niet meer. Ideetje voor de politiek: universiteiten verbieden om die onzinstudies te geven.

Hoe ik een atheïst werd

2011-03-11T02:01:00.002+01:00

Op mijn zesde jaar moest ik elke dag van de week naar de kerk, voordat ik naar school ging. Het was een zeer vervelende bezigheid. Wat ons daar verteld werd, in die kerk, weet ik me niet meer te herinneren, maar een paar dingen weet ik nog wel. Eén. Pastoor Bangert was een oude neuzelaar, die mij vast niets meer kon vertellen. Dat wist ik op die leeftijd al wel. Twee. Die kerk heette de St. Corneliuskerk (het was in Limmen, N.H.). Waarom heette die kerk naar die Cornelius, wilde ik weten. Allerlei navraag (bij mijn ouders, bij mijn onderwijzeres) leverde niets op.
Dat dagelijks naar de kerk gaan, ’s ochtends, duurde geloof ik twee jaar. Niet langer. Toen was het over, godzijdank. Daarna moesten we alleen ’s zondags nog naar de kerk, voor weer een vervelende Mis.
Wat ik me altijd heb afgevraagd: waarom draagt de clerus zulke rare kleren? Waarom dat gestrooi met wierook? Waarom dat gedoe met die hosties? (Die overigens naar niets smaakten. Ze hadden er een abrikozensmaakje aan kunnen geven.) Waarom moest je in godsnaam knielen? En waarom waren die kerkbanken zo godverdommes oncomfortabel? Wat hadden die biechtstoelen met het geheel uit te staan, waarin je loog wat je misdaan had? Wat doen die misdienaars daar, en die acolieten? Waarom zaten nu de dames links en de heren rechts? Waarom zaten ze niet gewoon door elkaar?
Met andere woorden: mijn atheïsme kreeg vorm op mijn zesde jaar. Ik heb nooit geloofd in den Here Jezus. Ik dank hiervoor mijn ouders, mijn zusters en broer, en mijn vrienden, die er ook niet in geloofden. Iedereen had er zát van, en ik spreek nu over 1960-1965.
Ik denk dan ook helemaal niet dat de revolutie is begonnen in Amsterdam, met de provo’s of de studentenrellen enzovoorts. De revolutie was al begonnen, eerder, in de dorpen (en ook in Amsterdam natuurlijk) met het weggooien van het christendom.
Later kreeg mijn atheïsme écht vorm toen ik de bijbel ging lezen en daarin de meest onwaarschijnlijke zaken tegenkwam, en toen ik bijvoorbeeld dingen kwam te lezen over biologie en astronomie, waarin ik ook de meest onwaarschijnlijke dingen tegenkwam, maar dat waren dingen die verkláárd werden. Dat zul je nooit zien bij de theologen. Bij de theologen worden de dingen niet verklaard, maar zoeken ze naar een verklaring per mirakel.
En mirakels komen niet voor.
Er is bijvoorbeeld een besnuffelde Nederlander die een ark van Noach heeft gebouwd, waarom weet ik ook niet. Ik zou die man willen vragen: hoeveel insectensoorten zoudt u in uw ark kunnen plaatsen? Er zijn zo’n vier miljoen insectensoorten bekend, meen ik. Het kunnen er ook veertig miljoen zijn. Maar laat ons zeggen: één miljoen insectensoorten. Er is dan weinig rekenwerk nodig om te stellen dat die Ark van Noach ontstéllend groot moet zijn geweest. Alleen voor die insecten. Neem er de vogels bij. Neem er de dinosauriërs bij. Neem er de, ach kom.
Het wordt alleen maar treuriger, dat geloof in de Heer. Alleen maar treuriger. Maar: wie erin wil geloven (niet in Thor, of Isis, of Baäl), hij gelove maar door. Het is niet voor niks dat alle christelijke partijen zo op hun flikker hebben gekregen en zullen blijven krijgen. Terecht.

Alice

2011-03-10T04:57:00.000+01:00

Alice is nu bijna negen maanden dood. Ik ga u niet vertellen wat een verschrikkelijk leuk mens het was, dat weet iedereen die met haar contact heeft gehad. Het vreemdste is, vind ik, hoe ik ruim vier jaar geleden in contact met haar kwam. Dat kwam door een stukje, op een vorig blog, dat ik schreef over een hakmoord in Roosendaal. Daar reageerde ze op, daar reageerde ik weer op en zo ging dat verder. Je zou bijna zeggen: dank u wel, hakbijlmoordenaar!
Een half jaar later kwam ze (ze was getrouwd, maar hoe het met haar huwelijk ging, heb ik haar nooit gevraagd. Ik ben geen huwelijksbreker) naar mij toe, in Egmond aan Zee. En ze kwam vaker. En vaker. Eerst kwam ze voor een dagje. Later kwam ze voor een week. Later kwam ze voor een maand. Ben je dan nooit naar haar toegeweest?, vraagt u. Nee, nooit. Dat had deels te maken met mijn heimwee, die maakt dat ik na dertig kilometer buiten mijn woonplaats mijn hart voel rammelen (zoals tijdens onze tocht naar Amsterdam in november 2008, een geweldige opgave, vond ik, maar die wel goed afliep), en deels ook omdat ik wel wist dat het bij haar thuis niet helemaal pluis was.
Toen ze bij me kwam wonen, acht weken voor haar dood, hebben we nog een paar familieleden van me bezocht. Jaap, in Limmen, waar men bezig was met de geurige hyacinthen, en Marja in Alkmaar. Ik had nog wel meer zussen willen bezoeken met Alice, en Alice wou dat ook wel, maar het ging niet meer. Ze kon niet meer op haar benen staan. Ze was op haar einde.
Toen de laatste twee weken aanbraken, moesten de dingen georganiseerd worden: de huisarts, de oncologische thuiszorg enzovoorts. Vooral die thuiszorg was formidabel goed: je kon ze dag en nacht bellen en dan kwamen ze ook meteen. Ik weet nog dat Alice haar poep niet kon ophouden, dus het ziekenhuisbed (dat midden in de kamer stond) onderscheet, en dat ik zei: ‘Dat is niet erg, joh, dat ruimen we zo op.’ Ik de boel schoonmaken, even later bellen en drie minuten later stond er een verpleegster aan de deur. Want ik wist niet hoe ik dat bed weer schoon moest krijgen en hoe ik Alice weer in dat bed moest krijgen.
Alice was toen al helemaal hulpbehoevend. Ze at ook al weken niets meer, behalve een soepje (een paar lepels) en, een dag voordat ze stierf, een mergpijpje, want daar zat nog een abrikozensmaakje aan. De huisarts had me een paar gram hasj gegeven, zodat ik die klaar kon maken en zodat ze die kon opdrinken. Dat ging met een rietje, dat half was afgesneden, want meer kracht had Alice niet.
De laatste dag zei Alice me: ‘Ben, ik heb zo’n pijn!’ Ik belde mijn huisarts, die kwam en gaf haar een spuit in haar billen. Later op die dag kreeg ze nog een spuit. Later op die dag kreeg ze nog een zetpil ingebracht. En toen was ze dood.

Gesprek met Max Molovich

2011-03-10T00:16:00.002+01:00

- Daar zitten we dan, Max.
- Ja, daar zitten we dan. Ik moet nog een stukje schrijven voor Nurks.
- Waarover?
- Dat ga ik je niet aan je neus hangen, beste Ben.
- Dat zou ik ook nooit doen.
- Over de kangoeroe gaat het.
- Huh?
- De kangoeroe als huisdier. De gedomesticeerde kangoeroe, kortom.
- Kun je daar een stukje over schrijven?
- Ik dacht het wel.
- De meeste schrijvers nemen een dagje vrij als ze een stukje hebben geschreven over lepra!
- Voor mij geen vrije dag. Discipline, daar gaat het om.
- Ik ben blij dat je het opnoemt, Max. Je moet altijd doorgaan en...
- Je moet altijd doorgaan, dat vind ik ook, en niet omkijken. Schrijven, dat doe je dag in dag uit.
- Daar ben ik het mee eens. Je schrijft een stukje, dat lees je nog eens door, en je vindt: dit is het beste stukje dat ik geschreven heb sinds ik volwassen werd. Dus publiceren!
- Ja. En dan blijkt dat niemand anders dat stukje waardeert. Dat is wel eens jammer.
- Ja! Neem die Amsterdamse humor. Eén reactie. Terwijl je op dat stukje toch wel wat reacties zou willen hebben gehad. Ik gooi mijn werkwoorden wel eens door elkaar, dus ik controleer het even. Zou. Willen. Dat was goed. Maar dat komt misschien ook omdat je een te voor de hand liggende grap met die rookworst maakte. Was dat echt zo? Ik bedoel, is dat echt zo gebeurd?
- Ja, ongeveer.
- Ik heb het nieuws over de Belgische bever die ze in de Drentse Aa hadden uitgezet, en die verongelukt is op de A28 nog eens nagetrokken. Je weet wel, die bever hadden ze uitgezet omdat ze dachten: dan gaat die bever neuken met een andere bever, en dan hebben we kleine bevertjes en dat gaat dan allemaal mooi en goed.
- Prachtige gedachte.
- Ja, maar nu blijkt dat ze daar al zestien bevers hebben uitgezet, ik neem aan van beide geslachten.
- Dat hoop ik ook, anders wordt het een homoseksuele gemeenschap.
- Ja, dan moeten ze Hongaarse of Poolse bevertjes adopteren. Nee, dat is niet het beste idee. Wie was er aan het woord?
- Jij.
- Oké. Max! Je Stijloefeningen zijn superbe, er zit geen zwakkeling tussen en er zitten een paar topstukken bij.
- Zorg ervoor dat jouw Dirkswoud ook goed blijft, jongen.
- Ja, ja, ja, ja, ja. Ik heb een vergissing gemaakt, in het begin van die reeks vertellingen, maar die heb ik alweer hersteld, zij het op een wat flauwe manier.
- Je bedoelt met die politieman?
- Ja.
- Daar moet je je niets van aantrekken, Ben. Doorgaan moet je. Discipline!

Decapitated

2011-03-05T03:20:00.000+01:00

Er bestaat een band die Decapitated heet, en die geen slechte muziek maakt, naar mijn smaak. Maar die met bands die Exhumed of Aborted of Enthombed of Necrophobic heten (ze bestaan of bestonden allemaal), me begint zorgen te maken.
Waarom je band noemen naar een toestand? Het begint verdomd te lijken op een abstract schilderij uit de jaren negentig dat ‘Wazig’ of ‘Allergisch’ heette.
Zoek dus eens wat verder voordat u begint, vroeger hadden ze de ‘Rolling Stones’ bijvoorbeeld.

Galliano

2011-03-04T01:13:00.000+01:00

Ik heb dat filmpje van Galliano gezien, en natuurlijk is het een schandaal dat zo’n man dronken wordt getoond. Net zo schandalig zou het zijn om een filmpje te maken van de hoererij van Geert Wilders. Ik weet natuurlijk helemaal niet of hij naar de hoeren gaat, maar ik geef het als voorbeeld.
Wat Galliano daar zegt, is natuurlijk ook schandalig. Zo ga je niet om met mensen. Maar hij was dronken, dus daar zullen politie en rechter in Frankrijk misschien rekening mee houden. Hij is ontslagen bij Dior, waar hij werkte.
Frits Wester had nog nooit van Galliano gehoord, blijkens Frits’ optreden bij Pauw & Witteman. Ik had ook nog nooit van de man gehoord. Als ik zou moeten hebben geraden, zou ik wel aan de modewereld denken, ik zou niet aan de kunstwereld hebben gedacht.
‘Weer zo’n hork,’ zal Hanneke Groenteman wel denken. Maar ten eerste: is het zo erg om niet direct te weten wie John Galliano is? Ik wed dat Frits ook niet weet wie William Byrd was. Dat lijkt me helemaal niet erg.
En ten tweede: dat combineren van mode en kunst zit me dwars. Dat zijn twee dingen die volgens mij haaks op elkaar staan: als je elk half jaar komt met iets nieuws – daarbij eigenlijk zeggend: draag mijn vorige creaties niet meer, want dan bent u hopeloos ouderwets, of u bent hopeloos op de centen –, dan ben je geen kunstenaar. Een kunstwerk blijft namelijk, het maakt niet uit wanneer het gemaakt is.

Tekst!

2011-03-02T01:50:00.000+01:00

Heren! Voordat u een band begint, moet u natuurlijk met elkaar beslissen: wat voor muziek gaan wij maken? En ik voel wel aan: het wordt geen jazzcombo.
Het moet harder. Dus u begint een heavy metalband, of een death coreband of een grind coreband, hoe u het ook wilt noemen. Prima. Zo hard mogelijk en tegelijk zo snel mogelijk. Heerlijk, ik ben het met u eens.
Maar zoudt u voor de zangpartijen wellicht niet iemand kunnen inhuren die verstaanbare teksten kan voortbrengen?

Iraniër, 1978

2011-03-01T00:42:00.001+01:00

Ik herinner me een Iraniër uit 1978, die ik in Alkmaar in de kroeg tegenkwam en met wie ik Engels of Frans of Duits kon spreken, dus dat werd van mijn kant het Engels, die ik vroeg: hoe staat het nu met die sjah van jullie? Slecht, zei hij. Die lul is binnen een jaar vertrokken.
Hij was gevlucht uit zijn land, een paar jaar tevoren. En als er een revolutie komt, vroeg ik. Dan ga ik meteen terug, zei hij. Of hij dat gedaan heeft, weet ik niet. Ik hoop het niet. Hij studeerde aan de UvA. Rechten, internationale rechten, zoiets.
Ik weet zijn naam niet meer. Ik heb wel steeds het nieuws uit Iran gevolgd, en hoopte steeds maar dat ik hem niet zou tegenkomen in de massa’s. Ik hoop maar dat hij en zijn familie allereerst aan de wraak van de sjah en vervolgens aan de wraak van de islamitische heersers zullen zijn ontkomen.
Het aardige was: we speelden op zijn verzoek een partijtje schaak in dat café. Ik kreeg wit en ik speelde 1. d4. Zijn grijns was, hoe zullen we het noemen, veelbelovend. Hij speelde de Tsjechische variant van de Benoni Verdediging: 1. d4, Pf6 2. c4, c5 3. d5, e5. Een stokoude, zeer solide en ook zeer statische opening, waarin het er vooral om gaat de zwarte loper van zwart in toom te houden.
We speelden remise en ik vroeg hem na de partij: waarom speel je nu die opening? Toen zei hij: ik wou eens iets anders proberen dan het Koningsindisch of de Nimzovitsj. Maar ik had zeker een Siciliaan gespeeld als je met 1. e4 was begonnen!
Wat speel je met wit, vroeg ik. ‘Oh, various systems,’ zei hij. Ik gaf hem nog een biertje.

Cephalic Carnage

2011-02-28T19:51:00.000+01:00

De afgelopen dagen heb ik vrij aardig besteed. Het was vreselijk weer, maar in huize Hoogeboom was het een muzikaal feest en dat kwam door Cephalic Carnage, een grindcoreband, als u dat iets zegt. Maar wel een eigenaardige grindcoreband: ze experimenteren ook met andere stijlen (tot aan jazz toe), ze zijn muzikaal zeer onderlegd, en ze houden er daarnaast een eigenaardig soort humor op na.
Het beste is hun laatste CD, vorig jaar uitgekomen: Misled by certainty. Daarvan het mooiste nummer: Abraxas of filth.

Stijloefeningen

2011-02-26T00:53:00.000+01:00

Je kunt ook jaloers zijn om iets dat je buurman heeft. Dat heb ik nooit gehad. Maar nu ben ik toch wel jaloers. Op wie? Op Max Molovich, want die doet nu iets wat ik al jarenlang wilde doen, zonder dat ik wist dat ik het wilde doen: de Stijloefeningen van Raymond Queneau (in de vertaling van Rudy Kousbroek) overdoen. Een geweldig idee.
Ik ben jaloers zoals ik jaloers ben op bijvoorbeeld William Byrd of Bach, die zulke prachtige stukken schreven, die we nu allemaal normaal vinden.
Zo schrijft Max dingen in zijn Stijloefeningen waarvan ik denk: god jongen, dat had ik zelf ook kunnen doen! Ik sta foeterend op, ga weer zitten, lees Max’ stuk nog eens, en zie: nee, dat had ik nooit kunnen schrijven. Mijn Stijloefeningen zouden er heel anders uitzien.
Ik zou bijvoorbeeld nooit die kamervragen van Richard de Mos hebben kunnen verzinnen. Ook niet wíllen hebben verzinnen, geloof ik, want die jongen is straks de Kamer weer uit enzovoorts. Het heeft geen eeuwigheidswaarde. Maar het is wel een monumentje en een prachtig tijdsbeeld.
Het mooist, naar mijn smaak, is tot nu toe zijn verliefde aflevering. Die is echt formidabel.
Ik hoop nog op afleveringen over Evolutie (sleutelwoorden: dan en en dan), Geloof (geheel in de verleden tijd gezet), Direct gevonden!, en zo zijn er nog wel meer dingen te verzinnen. Maar dat moet ik eigenlijk niet doen, want Max moet het zelf schrijven. Godverdomme Max, je bent me vóór geweest!!! Je bent ook een verdomd goeie schrijver.

Windows Live Messenger

2011-02-23T04:03:00.000+01:00

Ik heb dat pionnetje van Windows Live Messenger alleen maar aanstaan, rechts onderaan mijn scherm, omdat het handig is bij het opstarten van mijn computer, ’s ochtends: ik weet dat ik contact heb met het internet als dat pionnetje er staat. En dan ga ik naar mijn Google Chrome enzovoorts. Zo gaat het elke ochtend, in huize Hoogeboom.
Een dode dienst, dacht ik dat het was. Wie zit er nog op dat Messenger? Niemand toch?
Maar gisteravond kwam er een bericht van ene Michael Keuppens (ik verzin nooit namen) die wel eens vrienden met mij wou worden. Vreemd, dacht ik. Ik ken niemand van de naam Keuppens. Ik heb toen maar een berichtje teruggestuurd: als je contact wilt, is dit mijn emailadres. Maar Michael was al off line, zei de Messenger.
Ik heb toen even op Google gezocht, want wie weet is die Michael Keuppens wel een Vlaams soort schurk of afperser. Het bleek een tamelijk brave man te zijn, die in de psychiatrie verbleef of werkzaam was, dat weet ik niet. Met zo iemand zou ik, na een paar jaar, best vriend kunnen worden.
Een en ander zal u wel duidelijk maken welk een hekel ik heb aan dingen als Twitter en Facebook, waar dat Messenger een primitieve variant van is. Als je geen originele tekst te melden hebt, schrijf dan niets. Dat is mijn mening. Heb je wel iets te melden, schrijf dat dan op je blog, of als je het niet in de publiciteit wilt hebben, schrijf het dan privé in je email naar je vrienden.

Palmpasen

2011-02-22T04:13:00.000+01:00

Het gaat nog gewoon door, hoor. Vergis u niet. De voorste pater heeft een (misschien zelf vervaardigd) kruis en daar hangt een buxuskransje omheen. Enig!
Interessanter zijn de twee volgende paters, die iets dragen wat ik niet kan thuisbrengen. Het is een in een blauw doek verborgen doos (ik vermoed een relikwie van een of andere heilige, bijvoorbeeld de voorhuid van Johannes de Doper, want zulke dingen hebben ze) en daarop staat een kitscherig beeldje.
Gerard van het Reve zei eens, ongeveer: hoe meer kitsch, hoe beter. Tegen zoveel kitsch is niets bestand. Ik ben het daar nooit mee eens geweest. Hoe minder kitsch, hoe beter.

Cannibal Corpse

2011-02-21T03:04:00.001+01:00

Ik durf het u haast niet te bekennen. U kent mij als een groot liefhebber van oude muziek: Byrd, Dufay, Ockeghem, Desprez, Agricola, Palestrina, noem maar op. Dat is ook de mooiste muziek die ooit gemaakt is.
Maar ’s avonds of ’s nachts gelden bij mij thuis andere regels. Als ik klaar ben met het schrijven van mijn stukje of met het bekijken van een stuk (meestal ondraaglijke) tv, dan neem ik een glas rode wijn of een glaasje port en dan ga ik op YouTube rondzwerven, of ga ik rondkijken op StumbleUpon. Een gezond mens gaat natuurlijk meteen naar bed. Ik niet.
En ik ben dan niet op zoek naar video’s van Byrd’s muziek of naar de missen van Tomas Luis de Victoria, maar bijvoorbeeld naar de jazz van de jaren zestig. Daar is enorm veel van te vinden op YouTube. Ook is er enorm veel te vinden van de hardere soorten metalmuziek. Daar ben ik ook een liefhebber van.
Vooral de death metal kan mij bekoren, omdat je in dat genre de geweldigste drummers en gitaristen vindt. Helaas grunten de zangers, zodat je ze niet kunt verstaan. Ze grunten ook allemaal ongeveer hetzelfde, veel variatie zit daar niet in.
De zanger van de Amerikaanse death metal band Cannibal Corpse doet het ietsje lager dan de meeste andere zangers, en dan kun je min of meer verstaan dat hij het heeft over spine splitters of over zijn verslaafdheid aan vaginal flesh of over murder worship. Reden waarom ze jarenlang in Duitsland ongewenst waren.
Die zanger interesseert me niet zo. Zijn lyrics gaan compleet langs mij heen. Wat mij interesseert aan dat Cannibal Corpse, zijn de fantastische drummer en de even fantastische gitaristen. Luistert u maar eens naar dit Frantic disembowlment. (Direct na dat nummer hoort u die zanger grunten over I will kill you enzovoorts. Dat is dus minder interessant.)

Johannes Tinctoris

2011-02-15T23:28:00.000+01:00

Ik ben natuurlijk een beetje gek, maar ik zit alweer uren te luisteren naar Johannes Tinctoris. Dat was een Belg die leefde van 1435 tot 1511. We zeggen wel dat het een Zuid-Nederlander was, maar dat is onzin: hij is geboren in Nijvel. Dat is België.
Zoals ik in de rockmuziek de mooiste dingen vind in de nummers met een stevige bas, zo vind ik dat in de muziek van Tinctoris: luister hier maar eens naar. Zo godvergémes mooi!
Nu ben ik niet benieuwd naar zijn voorgangers, maar naar zijn opvolgers. Componisten die ook zulke mooie baslijnen hebben gebruikt. Ockeghem zou een kandidaat kunnen zijn. Beluister dit Gloria, maar daarin ontbreekt toch die sterke bas die je wel hebt bij Tinctoris.
Ik hoor graag uw reacties.

Josquin des Prez

2011-02-13T02:42:00.000+01:00

Ik heb nu alweer een paar uur naar video’s zitten luisteren van Josquin des Prez, in het bijzonder naar zijn Mis voor de hertog van Ferrara. Prachtige muziek. Die hertog was in 1505 overleden maar had enige moeilijkheden gehad met paus Sixtus (van de Sixtijnse kapel) over de zoutwinningsgronden, die de paus voor zijn neef had willen winnen. Ferrara ligt iets ten zuiden van Venetië. Die hertog was een zeer redelijke figuur, blijkt uit alles, hij had dichters en schrijvers als ministers aangesteld enzovoorts. Zoals het hoort, dus. Hij heeft nooit oorlogen gevoerd.
Paus Sixtus kreeg als opvolger Alexander de Zoveelste, ik weet niet precies welk getal. Een uiterst corrupt figuur, zijn vier kinderen kregen het graafschap van dit, het hertogdom van dat, enzovoorts.
In die tijd dus schreef Des Prez zijn katholieke muziekjes. Zou er nog iemand zijn die gelooft dat dat gelovige muziek is? Ik denk dat zijn Missa Hercules Dux Ferrariae, hoewel ze natuurlijk vol zit met credo’s en halleluja’s, in feite een protest is tegen het pauselijke gedoe.

Manisch depressief

2011-02-08T03:12:00.001+01:00

Ik heb er zojuist in Nurks een stukje aan gewijd. Iedereen is wel eens een beetje moe of down, en daarna weer vrolijk en opgewekt. Maar als je 15, 16, 17 jaar bent en je maakt het mee dat je zo diep in de put raakt, dan wil je jezelf wel vermoorden. Doe dit niet. Beschadig jezelf ook niet. Geen gekras en gesnij.
Ik zal je uitleggen waarom dat niet helpt. De pijn die je daarvan voelt, vervangt de échte pijn niet. Echt niet, die pijn komt weer terug. Je behoort tot de weinige mensen die moeten kiezen uit twee dingen. Zelfmoord, of doorleven. Zelfmoord, daar moet je een beetje moed voor hebben (ik ben voor de ‘eenzame’ methode: ga in de maand februari simpelweg in zee staan, dan ben je na een half uur totaal onderkoeld en dood; of doe een afvalzak om je hoofd).
Voor dat doorleven zijn er diverse scenario’s. Je bent vrij intelligent, all right, want je begrijpt alles wat je therapeut of je psychiater je vertelt of tracht bij te brengen.
Die intelligentie moet je gebruiken. Je moet niet in een hoekje blijven zitten en denken: ik ben niet knap genoeg, of ik ben ook nog te dik, of ze begrijpen me niet. Dat is allemaal onzin. Je bent intelligent! Ik heb, als MD-patiënt vanaf mijn zeventiende jaar (en dat is nu veertig jaar geleden, dus je ziet wel: het kán!), bijvoorbeeld de Russische en de Engelse literatuur gelezen. Daar ben ik, zeg maar, een soort specialist in geworden. Ja, vraag me niets over de Engelse literatuur van na 1960, want daar weet ik weinig van. Alleen wat namen. Hetzelfde met Russische boeken.
Maar dat soort specialisatie hélpt je. Vooral als je er daarna over kunt schrijven, of praten. Het praten erover is mij nooit gelukt, dus dat moet ik je, op persoonlijke gronden, afraden. Maar ik weet niet hoe jij in elkaar steekt. We moeten elkaar in elk geval een beetje helpen.

Links!

2011-02-07T10:32:00.000+01:00

Voor mij ligt een bladwijzer uit een oud boek (Great British Tales of Terror), dat ook al een lintje heeft. Reden waarom ik de bladwijzer eruitgehaald heb. Die bladwijzer is 4½ x 7½ centimeter groot. Het is een sticker die voor de PSP gemaakt is in de jaren zeventig, en die niet zo mooi is als de poster van de naakte dame en de koe, die in dezelfde periode is gemaakt. Helaas bestaan er geen plaatjes van op de computer.
De sticker is eerder een CPN-sticker dan een PSP-sticker, vind ik. Hij is gedrukt in twee kleuren: zwart en rood. In zwart: een foto van een menigte besnorde en bebaarde lieden (ik schat zo’n 200 man), genomen vanuit vogelperspectief. Daar overheen in rood gedrukt de woorden: NU en PSP 11, terwijl de complete tekst, wit uitgespaard, luidt: NU kiezen linkse mensen PSP 11 voor een werkelijk socialistische politiek.
Ik begreep vroeger al niet waarom de PSP met die naakte dame op die poster geen groter succes behaalde, met deze sticker erbij wordt het raadsel nog groter. Die stickers namelijk werden in grote aantallen gedrukt.
Wat moest je ermee doen. Een bestaan als boekenwijzer was natuurlijk wel leuk en intellectueel, maar de bedoeling was dat je ze overal op straat plakte: op vuilnisbakken, verkeersborden, noem maar op. Op alle plaatsen waar ‘de gewone mensen’ kwamen.
Oh, wat was het fijn om links te zijn, in die tijd. Je had toen nog de Vietnam oorlog, en zo. Daar kon je massaal tegen protesteren, samen met alle andere besnorde en langharige lieden. Een geweldige tijd. Je had ook de vrije liefde, toen. God! Wat copuleerden wij! Bram van der Lek en Fred van der Spek, dat waren onze mensen. Ja, wij hebben nog geluk gekend, in onze jeugd.

Dúrf het eens!

2010-12-31T06:50:00.000+01:00

ZJING!! Oudjaar, dus we moeten maar weer houden van het ouwelullentheater. IKKE NIET! Voordat ik naar het nieuwe jaar reis, loop ik nog even naar de krentenbollenfabrikant, die mij één eurootje rekent voor een appelflap, dat tik ik ook even af. Ik loop terug naar huis, en ik denk: GODVERDOMME! Mijn vrouwtje had een appelflap MET KRENTEN ERIN gewild! Ik keer terug naar huis en ik zeg haar: het was te glad en te gevaarlijk voor mijn achillespezen om nog eens terug te gaan. Hier, wijf, pak aan! Het is maar goed dat WikiLeaks een betrekkelijk klein bereik heeft, want God oh God!
Ik héb haar ongenadig behandeld. Ze heette Corrie. O, het was een prachtvrouw. Ik heb haar, zeg maar, weggesneden. Ja! Eerst in stukjes en later in partjes, en die bied ik morgen aan aan de locale supermarkt. Want je moet de rotzooi niet in huis houden. OKÉ?!
En dan bent u weer welkom, dames! In troepen. In colonnes kunt u binnentrekken! ANS! TINEKE! ZJERALDA, of hoe je ook heet! PIETERSMA? Je voornaam ben ik vergeten, lieve meid. Ik heb jullie allemaal wezenloos geneukt, wezenloos totdat jullie allemaal kwalletjes waren. VERDOMD! Ontken het maar niet, die heerlijke belevenis, want anders pak ik je op straat.
GRRR, op straat! Nee, beter is: in mijn huiskamer! Waar de dingen op hun regelmatige plaats liggen: het steekgarnituur vooral. Want ik zal u niet vermoorden met pistolen of iets dergelijks, nee, mevrouw, u zult eraan gaan met messteken, en NADAT u hevig bent klaargekomen! Want daar zorg ik voor, jawel!
HEERLIJK! U kent mij. Een snoezige vent, nietwaar? Een vent die ook weet wat u, dames, wilt. IK ZORG VOOR U! Daar kunt u op rekenen, ik zal voor u zorgen tot het allerlaatste moment. Het moment dat ik uw hart INEENSTEEK!
Dúrf het eens, dúrf het eens!

Iedereen depressief

2010-12-28T22:52:00.001+01:00

Al jaren lang zijn er in Nederland per jaar 1500 gelukte zelfmoorden. Die zelfmoorden worden gepleegd door depressieve mensen. Dit eenvoudige feit kwam niet voor in de televisieuitzending Iedereen depressief? op Nederland 2 van vanavond.

Ik ben het er als depressieveling mee eens dat 800.000 mensen die mijn ziekte zouden hebben, teveel is. Wij kijken ook een beetje neer op mensen die een dipje hebben, een beetje depri zijn, en dan aan de antidepressiva en de therapieën gaan. Mensen die bijvoorbeeld zeggen: ‘Gistermiddag was ik zeer somber.’ Wij zien dat meer als een griepje.

Zo was er aan het begin van dat programma een man die ontslagen was bij de Aegon, en die nu depressief geworden was. ‘Van 0 tot 10 was mijn stemming 6½,’ zei hij. Het had hem dus wat tegengezeten. Vijf maanden later was hij nog steeds werkloos en was zijn stemming nog ietsje minder. Hij woonde in zo’n vinexwijk en daar word je dus al niet vrolijk van.

Maar er zaten ook werkelijk depressieve mensen in het programma. Eentje had zelfs 32 electroshocks achter de rug, wat hem min of meer draaglijk had gemaakt voor zijn omgeving.

Wat ik zeer miste: de manisch-depressieve mensen. Tegenwoordig noemen ze dat bipolairen, waarom weet ik niet. De manisch-depressievelingen zijn de mensen uit mijn club. Mensen als Stephen Fry en, misschien, Mike Boddé. Die zat er trouwens wel in, en vertelde enkele zeer nuttige dingen.

Wij lachen en wij zingen, wij dansen en hebben humor en wij zijn soms zum Tode betrübt. Daar helpt geen therapie tegen. Wel, soms, pillen. Soms.

Top 100.000

2010-12-28T00:31:00.000+01:00

- We verkopen één reclame per plaat.

- Je bedoelt, een reclame die met de plaat die je draait te maken heeft.

- Godverdomme nee, dat heeft er niets mee te maken. Met ons vak.

- Begrepen.

- Ik bedoel: we draaien een plaat, en daar zeggen we bij: ‘En hoe wil je nu iets veranderen in je leven? Nummer 24.836: A great game, of zoiets. Van The Early Peddlers.’ Dan de reclame van Dove of Mercedes, en dan volgt dat nummer.

- Het lijkt mij een serieuze optie. Maar hoe krijg je die honderdduizend nummers bij elkaar?

- Dat kun je wel overlaten aan ons vakmanschap. We draaien die honderdduizend nummers in één jaar tijd op Hilversum 2. In dat jaar heb je ook wel tijd voor het nieuws, ongeluk hier, terrorisme daar. Maar het gaat om de platen. En om de reclames tussendoor.

- Dove en Mercedes.

- Juist. Ik geloof dat je het begint te begrijpen.

Kerst

2010-12-27T03:39:00.000+01:00

Ik heb het niet zo op kerstverhalen. Ik ben er ook altijd te laat mee. Mijn kerst was dit jaar wit. Dus glad, dus gevaarlijk. Klaar. Ik zat alleen, ik zit nog steeds alleen. Vorig jaar was Alice er nog, met wie ik nog grapjes kon maken zoals: ‘Alice. Een boeuf bourguigne?’ Dan zei ze: ‘Uit welke periode?’
Het was ook onze gewoonte om over een vorige kerstperiode te vertellen. Ik heb vorig jaar verteld over de kerst van 1983. Mijn vader is 57 jaar oud geworden (mijn leeftijd nu), en hij is gestorven in het begin van 1984. Hersenbloeding, coma, einde.
Tijdens die kerst van ’83 lag mijn vader in het AMC te Amsterdam, in de Intensive Care. Een dokter daar vertelde ons dat mijn vader ‘een zeer zware ziekte’ had, en op mijn vraag of hij ooit zou wederopstaan, zei hij: ‘Vermoedelijk niet.’ Ik heb verder maar niet aangedrongen.
Ik zat met mijn moeder op een binnenplaats van dat AMC, en ik zei tegen haar: ‘We zijn geen gelukkige familie, is het niet?’ Ze zei: ‘Geluk is nu wel heel ver weg.’ Ze maakte een paar jaar later een eind aan haar leven.
Ikzelf ben in de jaren na ’83 depressief geweest, maar ik heb mezelf nooit vermoord, zoals u kunt lezen. Ik was ervoor ook al geregeld somber, hoor. De ergste jaren waren van 1983-1998. Dat ik mezelf niet van kant heb gemaakt, is een klein wonder.
Van mijn moeder heb ik die depressiviteit geërfd, van mijn vader de hartproblemen. Bijvoorbeeld dat ik naar de supermarkt loop, vanmiddag, en dat ik daar eerst een kwartiertje moet gaan zitten uitrusten (afstand huis-supermarkt: ca. 200 meter), voordat ik de hoogstnoodzakelijke boodschappen kan inslaan.
Dan zit je daar, voor een raam, en dan komt er een kennis, Reier, naar je toe. ‘Zo Ben! Mooie kerst, niet!’ Ik kan hem nog antwoorden, want ik ben niet geheel zonder rapport: ‘Mooie witte kerst, ja, Reier!’

Erik Desmazières

2010-12-24T06:02:00.000+01:00

Welke Fransman heet er nu Erik? Geen een. Erik is een Noormannennaam. Maar Erik Desmazières is geboren in Rabat (Marokko) in 1948, hij woont en werkt in Parijs, en hij is momenteel de beste Franse etser. Hij werkt in de traditie van Piranesi en Dürer, zou je kunnen zeggen.
Dat klinkt allemaal niet zo voortreffelijk, in het Nederlandse kunstklimaat dat vol zit met kunstenaars die het zoeken in video’s en installaties. Zegt u zelf. Zo’n jongen wordt in Nederland direct afgeschoten, want ‘hij hoort niet bij de tijd’ enzovoorts, terwijl die jongens van de video’s wél bij deze tijd horen.
Bach, dames en heren, schreef, ook voor zijn tijd, heel ouderwetse muziek. Die muziek wordt nog steeds beluisterd. Bach’s zonen schreven veel modernere muziek. Daar kun je ook naar luisteren, maar die muziek is toch, zult u met me eens zijn, een stuk minder interessant dan wat hun vader schreef.
Misschien zou het een goed idee zijn om de hele ontwikkeling die begon met de impressionisten, weg te doen. Die ontwikkeling te zien als een stroming, met later mensen als Picasso, Braque en Kandinsky, die weliswaar soms een interessant schilderij opleverde, maar goed, elke stroming levert soms een goed schilderij op. Malevich maakt een Zwart Vierkant (en eigenlijk zei hij daarmee: dit is het einde van de schilderkunst), en vijftig jaar later zijn er nog steeds kunstenaars die een lichtblauw of een groen doek maken.
Dergelijke verderfelijke moderniteiten zul je in het werk van Desmazières niet tegenkomen, godzijdank. Het bovenstaande werk (een ets-aquatint) is een van de zeven werken die hij heeft gemaakt van de werkplaats van René Tazé, een graveur te Parijs. U kunt die werkplaats nog vinden op de Rue René Boulanger nummer 70. Vraag is wel of die tl-balk er nog hangt, en of die er ooit gehangen heeft.

Jan Blokker

2010-12-17T01:15:00.000+01:00

In de documentaire over Jan Blokker kwam een familie Kalman voor, een Duits-Joodse familie die vanuit Duitsland hier naartoe was gekomen en hier onderdak had gevonden. In ’42 of ’43 verdween die familie, zonder opgave van redenen. Ja, omdat er kennisgeving was geweest in de krant. Jan was toen 15 of 16 en wist toen: die komen niet meer terug. ‘Dat wist je.’
Er woonde toen ook naast de Blokkers een soort familie Brinkman, NSB’ers. Hij noemde de naam van die familie niet, terecht, want gottogot.
Blokker noemde ook het vrolijke koninklijke tafereel van 1956, toen de koningin bijna had moeten aftreden. Alle redacteuren van de belangrijkste kranten kwamen bij meneer Drees op audiëntie, en die zei: publiceert u daarover geen woord! En ze publiceerden geen woord. Hoewel iedere snuggere Nederlander even over de grens had kunnen kijken, en Der Spiegel had kunnen lezen.
Wat Jan Blokker niet vertelde, over dit onderwerp, was dit. Het kan vijf jaar later zijn geweest, of tien jaar later, of vijftien jaar later – nog steeds had geen krant een letter gepubliceerd over dat onderwerp. Hoe is dat in ’s hemelsnaam mogelijk geweest?
Zijn bemoeienis met de VPRO Televisie lijkt me niet te groot te zijn geweest: die invloed kwam van Wim T. Schippers. Klaar, af, done.
Zijn grote invloed heeft Jan Blokker gehad met zijn stukjes, in de Volkskrant (met zijn sublieme gekanker tegen de linksigheid van de Marcel van Dammen en de verdere sociologen) en later in zijn NRC.
Wie zich nog één citaat herinnert van Jan Blokker, wordt hierbij uitgenodigd. Ik weet er niet één meer.

Leraar Nederlands

2010-12-15T01:34:00.000+01:00

Ik zit hier nu, alleen, mijn zonden te overdenken. Het zijn er nogal wat, mea culpa. Mijn grootste zonde is deze. Toen ik een jaar of achttien was, wou ik leraar Nederlands worden. Ik had toen een vriend, S.V., die inderdaad leraar Nederlands is geworden. Ik weet niet hoe het hem vergaan is.
Hij studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en ik las de lijst van boeken die zo’n student toen moest lezen. Die boeken had ik bijna allemaal al gelezen, alleen de Vestdijkjes kende ik niet, omdat ik Vestdijk voor een waardeloos schrijver hield.
Ik besloot toen maar niet voor een leraarschap te zullen ijveren: als je daarvoor zó weinig hoefde te presteren, kon het niet een behoorlijke betrekking zijn.
Ik heb daar altijd spijt van gehad. Ik wil natuurlijk niet beweren dat mijn lessen de onder mij vallende jeugd steeds zeer goed zouden hebben gedaan (ik zou spel- en taalfouten en grammaticale onregelmatigheden gewoon hebben laten passeren, want ‘we doen hier geen wiskunde’), maar wel zou ik één, twee of drie kinderen iets kunnen hebben bijgebracht over het schrijverschap. De belangrijkste les zou geweest zijn: je bent nooit eenzaam als je schrijft.

Correspondentie (9)

2010-12-13T07:40:00.000+01:00

Dag Max,
Met die zedenzaak in de Watergraafsmeer zal het uiteindelijk ook wel weer loslopen: dat Eberhard voorop loopt, lijkt mij bijna een bewijs dat er nagenoeg niets aan de hand is. Als er werkelijk iets aan de hand zou zijn, dan zouden de politie en het Openbaar Ministerie er over gaan, niet een slecht gecoiffeerd burgervader. Maar je weet het niet tegenwoordig, dat geef ik toe. Er zal wel weer geweldig vlot overleg zijn gevoerd binnen de driehoek. Ik onthoud me maar van elk commentaar, totdat die man voor de rechter is geweest.
Ik heb net een Molovichje gelezen in Umberto Eco’s Op reis met een zalm. Dat boekje begint met een hoofdstuk Hoe speel je voor Indiaan en dat stukje bevat bijvoorbeeld deze prachtige zin: Ren in het geval van een aanval op het Indianendorp ten prooi aan verwarring je tent uit en hol allemaal een andere kant op, waarbij je tracht de wapens te grijpen die van tevoren op moeilijk bereikbare plaatsen zijn neergelegd. Er staan ook adviezen in zoals: ga goed zichtbaar op een hoge rotspunt staan, zodat je, als je getroffen wordt, naar voren valt en te pletter slaat op lager gelegen rotspartijen.
Sommige parodieën zijn zo goed dat je de originele situatie waar die parodie naar verwijst, niet eens hoeft te kennen.
We liepen samen – nu beschrijf ik een droom die ik vorige week had. Erg betrouwbaar is mijn beschrijving niet, maar goed – we liepen samen door de mooiste gedeelten van Amsterdam.
- Kijk Max, de Martinitoren!
- De Martinitoren is in Groningen, Ben.
- Jawel, maar hij lijkt er op.
- Maar nu serieus. Waarom bevinden wij ons te Amsterdam?
- Omdat de tulpen daar vandaan komen?
- Ook. Maar vooral omdat wij tweeën eens een ernstig gesprek met elkaar moeten voeren.
- Hemel!
- Als ahum hoofdredacteur van het Wereldtijdschrift Nurks ben ik de mening toegedaan dat wij ons op een meer encyclopedisch terrein zullen moeten begeven. Daar zul je het, geheel democratisch, mee eens zijn.
- Dus dan moet ik stoppen met mijn Dirkswoud-dingetjes?
- Dat niet direct, want zo zijn we nu ook weer niet, maar ik wou jou de opdracht geven tot het verzamelen, bijeenbrengen, noteren en publiceren...
- Moment, ik schrijf het even op... noteren en publiceren. Ja?
- Van een Encyclopedie van de Heavy Metal Muziek.
- ... Metal Muziek. Juist ja! Maar daar weet ik niets van af!
- Dat mag geen belemmering zijn. Denk erom, Ben: je zit bij Nurks, en dat schept ook zekere verplichtingen.
Tot ziens, Max.

Heden ik, morgen gij

2010-12-08T01:27:00.073+01:00

Op 14 november j.l. mailde hoofdredacteur Max J. Molovich van het Wereldtijdschrift Nurks aan zijn ondergeschikten: ‘In januari willen wij graag beginnen met de verkiezing van De Nationale Zondebok. De Nationale Zondebok neemt een jaar lang de schuld op zich van alles’ (zie voor de complete tekst WikiLeaks document nr. 00689-4732wn518).

Een verkiezing zal niet nodig zijn: ik ben volledig bereid te dienen als De Nationale Zondebok 2011. Wat personalia.

Naam: Frans (Franciscus Gemedius Maria) van der Velde.

Geboren: 13 april 1971 te Hummelo (Gld.). Nu domiciliërend te Limmen (N.H.)
Opleidingen: 4 jaar HAVO (niet afgemaakt); cursus Praktijkboekhouden (evenmin afgemaakt); cursus Werken Met Je Hart (daarop werd ik opmerkzaam gemaakt door de uitkeringsinstantie van de gemeente Montfoort (U.), ik ben er welgeteld één keer verschenen).
Getrouwd, kinderen: neen.
Welke masochist wil er nu, zult u zich afvragen, Nurks’ Nationale Zondebok van het jaar worden? Welke lulhannes biedt zich nu aan voor die post? De weinigen die mij kennen, die iets afweten van mijn levenswandel, zullen beamen dat het de beste stap is die genomen kan worden.
Het begon allemaal te Hummelo, aan de Keppelseweg. De datum was: 24 november 1979. Ik was acht jaar oud, een klein mager jochie. In die tijd werden 52 Amerikanen gegijzeld door de ayatollahs van Iran. Dat hoorde ik van meester Griefman op school, ik zag het ook op televisie. Ik besloot een daad te stellen, ik schreef een brief.
‘Aan de ayatollahs te Iran.
Geachte Heren!
Deze brief bereikt u vanuit het Gelderse Hummelo. Ik stel een gevangenenruil voor: u laat die 52 Amerikanen los, terwijl u mij vastzet. Wellicht zijn er nog meer vriendjes uit Hummelo, die ook mee willen doen.
Wees gegroet, Frans van der Velde (8 jr.).’
Och, en dat ging nog verder met de dood van CDA-staatssecretaris Van Son in 1981 en de direct daarna volgende ontploffing van de Challenger, in Amerika. God! Ik bedoel: ik! Ik was er wel zeker van dat ikzelf niets met de oorzaak van deze rampen te maken had, maar toch...?
Een mens bestaat niet alleen. Dus je kunt je niet als vanzelf lopen te verontschuldigen voor deze of gene ramp. Dat is geen masochisme, dat heet: verantwoordelijkheidsgevoel.
En het is dan ook vanuit dat gevoel dat ik u vraag (nee, smeek): benoem mij, Frans van der Velde, tot uw Nationale Zondebok van het jaar 2011. Tenzij u andere kandidaten hebt gevonden, wat mij onwaarschijnlijk lijkt.

Een scherpzinnig betoog

2010-12-04T00:06:00.001+01:00

‘Zij willen een scherpzinnig betoog en zij laten zich niet beetnemen,’ zei Alfons de Ridder ongeveer, te Rotterdam, in de jaren dertig of vijftig, toen hij daar een voordracht moest houden. Daarop zei Karel van het Reve in de jaren tachtig: de mensen willen zich juist laten beetnemen, Alfons! Had dat toch wat handiger gedaan, dan was je een veel groter schrijver geweest dan die eenvoudige Willem Elsschot.
Ik ben het met Karel van het Reve eens: Elsschot is na Multatuli de beste schrijver in het Nederlands. Hij zal zo lang gelezen worden als de Nederlandse taal zal blijven bestaan. We kunnen nu trouwens wel aannemen dat Karel van het Reve eenzelfde rol zal blijven vervullen. Hij is ook één van de zeldzame schrijvers bij wie je voelt alsof je een voetzoeker afsteekt, als je sommige zinnen van hem leest.
Ik wil een andere schrijver noemen: Ruth Rendell. Crime writer, dus dat kan niets zijn, zult u misschien zeggen. Rendell heeft in 1976 een boek gepubliceerd dat A demon in my view heette en dat in het Nederlands, om een of andere reden, heet: De bezeten minnaar. In dat boek zitten allerlei toevalligheden, zoals in alle crime novels, dus dat boek geeft niet een goed portret van een seriemoordenaar (zo dat ooit al zou kunnen), noch een beschrijving van de werkelijkheid. Maar welke lezer zit ook te wachten op de werkelijkheid, hij kan naar buiten kijken.
Zo’n toevalligheid is bijvoorbeeld dat die seriemoordenaar (die overigens gestopt was met dat seriemoorden: hij had een etalagepop in een kelder...) Arthur Johnson heet, en dat hij in contact komt met een Anthony Johnson, een student. Had die Clarence C. Clarke geheten, dan had die hele roman niet bestaan.
Maar ik heb dat boek toch met veel plezier gelezen, ondanks die toevalligheden. Het slothoofdstuk bijvoorbeeld had ik niet zien aankomen. Zeer goed geschreven dus.
Dit was een stukje om enig tegenwicht te bieden aan al die Tirza-liefhebbers (‘Wat is een tirza dan?’ vroeg ik me af), die van literatuur verder geen verstand hebben.

Van hier tot Peking

2010-12-03T22:55:00.000+01:00

Premier Rutte – ik ben steeds geneigd te zeggen: premier Rutje – zegt nu ook al dat WikiLeaks enorme schade aanricht. Hij kwantificeert die schade niet, hij zegt ook niet wáár die schade dan zou zijn aangericht. Van hier tot Peking gelooft niemand hem dan ook.
Als Rutje vindt dat er enorme schade wordt aangericht, zou hij de mensen van WikiLeaks.nl en van PowNed moeten opsporen en aanhouden. Niet dat dat veel zou uithalen trouwens, want desnoods zou ikzelf (of iedere andere Nederlander die het hart op de goede plaats heeft zitten) een mirror starten voor WikiLeaks.
Dit is nog maar de eerste slag tussen de officiële wereld en de internetwereld. De internetwereld zal winnen.

Embryo Pers Bureau

2010-11-26T01:38:00.000+01:00

Kees van Klaveren heeft het EPB opgericht, met deze bedoeling: ‘Om de mensen, reeds vóórdat ze gebeuren, te waarschuwen voor de grote gevaren van de maatschappij. U moet niet denken aan de diverse kinderpersbureaux – het geweldige optreden van het orkest rond minuut 2:20 is opmerkelijk – of aan de kleuter- of peuterpersbureaux. waar we ook mee om de oren geslagen worden. Nee. Het nieuws voorvoelen, dat is onze taak.’
Noemt u eens een voorbeeld, meneer Van Klaveren.
‘Een voorbeeld zou kunnen zijn: de totale verrotting van rechts in de politiek.’
Hoe bedoelt u dat?
‘Dat brengen wij als nieuwsfeit op de EPB. Je ziet er nu al duidelijk de contouren van. Het CDA is gehalveerd, nietwaar. Die stemmen zijn gegaan naar een lefgozertje van rechts. Hoe lang kan dat duren? Met al die halve criminelen? Wij van het EPB denken: een half jaar. Maximaal. Dan komen er weer nieuwe verkiezingen, en dan wordt de status quo hersteld, en dan krijgen we een VVD-PvdA regering.’
Interessante prognose! Wat verder nog?
‘Wat voor de vrucht interessant is, is te horen: hoe veilig is de aarde? EN DAT WETEN WIJ NOG NIET. Daar doen wij talloze onderzoeken naar, geloof me. Daar doen we breed onderzoek naar, van het EPB. Zeker is in elk geval dat je niet geboren wilt worden in de Gobi woestijn.’
Waarom niet?
‘Daar sterven zelfs de kamelen, dus dat wil je niet hebben.’
Nee...
‘Dus je kunt beter ter wereld komen in dit deel van de wereld, thuis of in een ziekenhuis (hoewel daar veel meer mensen sterven). Dus ik doe een oproep aan alle embryo’s: kondig je komst tijdig aan! Wacht niet met de weeën, spring er direct uit, zou ik willen zeggen. SPRING ERUIT, en je krijgt gelijk een naam, enzovoorts. Het is een kwestie van FLOEP, en daar ben je: je was een embryo, maar nu ben je een kind.’
Volgens het EPB.
‘Ja. Daarna geven we het kind over aan de nieuwsgaring van de verschillende Peuter Pers Bureaux. Die wel eens wat links laten liggen, maar goed.’

Panda’s

2010-11-26T00:25:00.000+01:00

Ik had een paar maanden geleden een stukje over tijgers. Daar hebben al meer dan 10.000 mensen naar gekeken. Ik uit hier mijn dankbaarheid. Dank u. Het was een slecht stukje, maar dat weet je pas later.
Het had wel wat uitgebreider kunnen zijn, vind ik nu. Ik vind die hele ophef over bloggers die hun toevlucht zouden zoeken in Twitter dan ook onzin. Op Twitter maken ze reclame voor hun blogs. Ik maak reclame voor mijn blogs op Facebook, en als u zich wilt abonneren, dan kan dat: u RSS’t zich gewoon op mijn blogs en oké.
Panda’s.
Met de Brinkmannetjes gaat het niet zo goed. Ze hebben allebei vreemde voornamen: Elco en Hero. Daar kunnen ze natuurlijk zelf niets aan doen, dat is een kwestie van hmm ouderschapsparticipatie. Hero, dat kleine boefje van de PVV, blijkt dit jaar al acht verkeersovertredingen te hebben begaan, zoals hij ruiterlijk erkende, en in 2001 bleek hij (toen was hij nog van de Hermandad) enzovoorts. Hij doet nu justitie, dus: succes, Hero!
Elco. Nog zo’n dommerd. Heeft u hem ooit een auto zien besturen? Of een trein zien instappen? Als u daar een foto van heeft, graag! Dan publiceer ik hem, met uitvoerige excuses, dat spreekt vanzelf.
Over de panda’s een volgende keer, misschien.

De Sint

2010-11-25T02:28:00.002+01:00

In tegenstelling tot wat sommigen beweerd hebben, heb ik nog nooit, nimmer, seksueel contact gehad, noch gezocht, met een van mijn Pieten. Zeker in deze moderne maatschappij moet men geen seksueel contact zoeken met zijn ondergeschikten, dat weet meneer Lucassen ook wel. Kortom: heb ik geneukt met één van mijn Pieten? Het antwoord is: neen. Heb ik hem over de haren gewreven: ja. Niet met de blote hand – dat zou ook onverantwoord zijn geweest, als bisschop – maar ik heb hem (ter aanmoediging) even over het hoofd gestreken. Ik zou wel eens willen weten waar die beschuldigingen vandaan komen, want van enig seksueel contact tussen enige Piet en mij is nooit sprake geweest, op geen enkel schip, laat staan op de Spanje.
Als daar ook maar iets van waar was, zou ik beginnen te denken: ‘Houston, we have a problem!’ Maar er is natuurlijk niets van waar.
Wat wel waar kan zijn – hoewel ik slechts anecdotische bewijzen ervoor kan leveren – dat zijn de diverse problemen tussen de Pieten onderling. Ze zitten ook zo lang op elkaar, het is zo’n moeilijke reis door de Golf van Biskaje. Dan gaan er dingen mis. Ze moeten wuiven naar iedereen, en altijd een vrolijk smoel trekken, nietwaar. Dan gaat het in het vooronder wel eens tekeer.
Het schijnt – maar u hoort wel dat ik mijn twijfel hierover uitspreek, wat ook normaal is voor een bisschop die spreekt over zijn directe volgelingen – het schijnt dat het percentage homiopieten onder mijn Pieten nogal hoog is. Ja, ze zitten aan elkaar. Maar dat is ook bijna onvermijdbaar op zo een krappe boot als de Spanje.
U moet weten hoe ik mijn Pieten selecteer, te Madrid. Allereerst zeg ik: lach eens, Piet. Dan lacht hij zijn witte tanden bloot. Dan geef ik hem wat pepernoten, en ik zeg: strooi ze eens rond! Hoe gracieuzer, hoe beter. En tenslotte zeg ik: trek je Pietenbroek eens uit, want dan kan ik zien of je wel een echte Piet bent. Hoe je geschapen bent, nietwaar. Want aan een Piet met een pietje in zijn broek, daar hebben we ook niets aan. Zeg nu zelf.
En dan gaan we op reis naar Nederland, de kinderen wachten op ons. Elk jaar weer. Ondanks de problemen met diverse Pieten. We hebben vorig jaar bijvoorbeeld het probleem gehad met Motor Piet, die tégen het verkeer in reed op de snelweg Amersfoort-Utrecht, en die helaas is overleden. Ook waren er diverse incidenten, langs de weg, van Pieten die er innig knuffelend (en soms zelfs meer dan knuffelend) bij lagen, hun Pietenbroeken op hun knieën.
Ik keur dat allemaal niet goed, natuurlijk. Maar om daar nu het Sinterklaasfeest mee te besmeuren, dat gaat me veel te ver. Sinterklaas, Sinterklaas / Die is al der Pieten baas! / Sinterklaas, Sinterklaas / Na de Kerst komt steeds de Paas! En zo moet u het ook zien, heren verslaggevers. Geen commentaar verder.

Ik ben dus op zoek gegaan

2010-11-24T00:21:00.000+01:00

... En zo ging ik naar de Achterdam in Alkmaar. Ik vroeg verschillende vrouwtjes daar: noem mij iemand van 70 jaar of ouder die nog bij jullie komt, en die graag bij jullie komt. Dat leverde enkele gefronste wenkbrauwen op. ‘Kees den Ouden?’ zei Marga. ‘Die is bijna 65, maar die heeft wel wat voortstuwing nodig.’
‘Nee!’ zei de hoogblonde Merit, ‘Jan de Waal! Die is 74 en die krijgt hem nog best omhoog, hoor!’
En wat voor soort conversatie hadden jullie dan?
‘Tja, gewoon. Doe je broek omlaag, niet? Schiet een beetje op! Dat was het wel. Voor vijftig pietermannen kun je niet teveel conversatie hebben, tenslotte. Dan kwam hij wel, en vooruit!’
Het adres van Jan de Waal was gemakkelijk te achterhalen.
- Wij zoeken een premier, meneer De Waal.
- Dat kan ik me voorstellen! Dat Haagse zootje dat er nu zit, is niks waard.
- Wij dachten aan u, meneer De Waal.
- Aha!
- Wij dachten aan een vitale zeventiger die de mensen betoveren kan.
- Ik?
- Ja, u.
- Waarmee kan ik dan...?
- Met uw gestel, meneer De Waal. Zeventig ruim, maar nog steeds een doppie maken.
- O ja, een doppie, eens per week, daar maak ik tijd voor.
- En dat willen wij introduceren, ziet u, in de Nederlandse politiek.
- Oja.
- Jawel, meneer De Waal. U heeft nog een mooie kop met haar, maar het grijze schilderen we wit! En uw tanden maken we recht. En ook uw gezicht, daar zorgen we voor, uw ogen, dat die niet teveel gaan zakken.
- Oja. Dat ik geen kop krijg zoals die jongens van de Rolling Stones.
- Precies! Noem nu eens iets van uw politieke opvattingen.
- Ik vind over het algemeen die buitenlanders, die vind ik... te donker.
- En de homoseksuelen, meneer De Waal?
- Die jongens moeten natuurlijk niet gaan klagen, vind ik. Ze hebben hier de vrijheid. Dus.
- U bent aangenomen, meneer De Waal, voor de provinciale verkiezingen van maart!

Een einde aan het geschreeuw

2010-11-22T21:20:00.000+01:00

Ik begin dit te schrijven op maandagavond 22 november 2010, te 20:36 uur. Vanavond is er nog wat cultuurgeschreeuw op de Nederlandse tv, meen ik. Ik kijk er niet naar, want ik heb andere dingen te doen, maar natuurlijk is Freek de Jonge van de partij, en ook Ruth Jacott en het Metropole Orkest zullen niet ontbreken, om blijk te geven van de rijkdom van onze beschaving.
Afgelopen zaterdagmiddag was er een bijeenkomst op het Amsterdamse Leidseplein, waar als spreker ook een fris gezicht zoals Frits Bolkesteijn was uitgenodigd. ‘Er moet niet minder geld naar kunst en cultuur,’ zei hij (donderend applaus), ‘er moet zelfs méér geld naar kunst en cultuur (idem), en dat wil ik financieren met geld uit ontwikkelingshulp!’ (Algemeen boegeroep en gefluit.) Want dat moet je daar natuurlijk niet uit financieren, o nee, dat moet je bijvoorbeeld uit de afschaffing van de aankoop van de JSF financieren of uit het niet aanleggen van deze of gene weg.
Na dat algemene boegeroep en gefluit wist ik zeker: ik hoor niet bij de culturele elite. Ik mag dan misschien wel houden van Nabokov, Perec, T.C. Boyle, Tsjechov, Toergenjev, Gerrit Krol, Dufay, Ockeghem, Tallis, Agricola, Tomkins en Byrd, maar ik hoor niet bij de rusteloze protesteerders. (Ik ben het ongeveer ook wel eens met wat Wouter van den Berg schreef over dat schreeuwen.)
Het eerste wat dit rare kabinetje besloot was: geen verder geld meer steken in een Nationaal Historisch Museum. U weet nog wel: dat zou in Arnhem komen. Een paar dagen later had de directie van dat museum een deal gesloten met de Zuiderkerk te Amsterdam. En zo moet het, kunst- en cultuurliefhebbers.
En lukt het niet via de officiële paden? Dan gaat u ondergronds. Niet zeiken, maar doen. Zoals ze in Rotterdam zeggen: geen woorden, maar daden.

Francis Lathom

2010-11-20T00:51:00.001+01:00

Ik ben de laatste tijd wat depressief geweest en ik heb er anafranil tegen geslikt en dat slik ik er natuurlijk nog steeds tegen (ik sta ook pas tegen tweeën op, ’s middags, dus dan weet u het wel: je dag is al verpest voordat je eraan begonnen bent).
Maar ik zie eindelijk tekenen van herstel. Ik herinner me weer een melodie die van William Byrd was, en die ik al vijftien jaar lang probeer te vinden. Ik hoop ooit nog eens dat werk te ontdekken.
Maar vooral: een jaar of twintig geleden las ik in de notities van Kingsley Amis iets over een documentair werkje van Francis Lotham (1777-1832, hij is bij sommigen bekend om zijn Gothic verhaal The water spectre).
Ik heb er eigenlijk nooit naar gezocht, en dat ga ik nu ook niet doen. Ik ga niet allerlei sites aflopen enzovoorts. Het moet me in de schoot vallen, zogezegd.
Ik vraag me af of meer mensen zulke wensen hebben. Niet: m’n handen nog eens kunnen wassen in diamanten, want dat is totaal irrationeel. Maar wensen zoals ik heb: een muziekstuk of een boek nog willen lezen, voordat je sterft. Een redelijke wens, die waarschijnlijk onhaalbaar zal blijken te zijn, maar die toch misschien... Het moet ook een wens zijn, waarvoor je niets doet. Het moet je dus, zoals ik al zei, in de schoot geworpen worden.

Hoe het was

2010-11-19T04:16:00.001+01:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Wat was nou het begin?
- Van onze relatie? Ik denk die vierstemmige mis van William Byrd.
- O ja! Wat een heerlijke muziek!
- Ik heb hem ook nog opgezet op je laatste avond, weet je nog?
- Dat weet ik niet meer, toen was ik al te ver heen, denk ik.
- Ja, misschien wel. Ik zette ook dat ontzettend droevige stuk van Tomkins op. Een mooie uitvoering, maar mijn zus Marja zei toen: zet het maar af.
- Ja, daar had ze wel gelijk in: doodgaan moet je toch vooral zelf doen. Zonder muziek van anderen.
- We hebben wel ontzettend plezier met elkaar gehad, niet?
- Ja. Mijn laatste paar jaren waren, afgezien van die borstkanker en die slokdarmkanker, de plezierigste van mijn leven. Vanaf de eerste keer, dat je me zei: ‘Misschien wordt het tijd dat dat oerwoud eens wordt geschoren?’ En toen zei ik: ‘Scheer maar.’ En toen geleidde je me terug naar je slaapkamer, met zo’n beweging van ‘wacht maar, lief’. Je ging naar je woonkamer, je haalde je scheerapparaat erbij en je zei: ‘Welnu!’
- O, ik dacht dat ik zei: ‘Een Braziliaans streepje, mevrouw?’
- Welnee, joh. Dat heb je er vast achteraf bij verzonnen!
- Verdomd? Maar wat ons heeft samengebracht, vier jaar eerder, dat was de liefde voor de muziek.
- Ja. Tallis, Dufay, Byrd.
- Maar daarvoor waren het Bach, Zelenka enzovoorts.
- Ja, dat je me Glenn Gould hebt laten horen, was ook fantastisch. Fantastisch! Er zijn geen uitvoeringen van bijvoorbeeld die vierstemmige mis van Byrd voor piano, geloof ik?
- Nee, die zijn er niet.
- Godverdomme. Dat zou zo mooi zijn geweest om die in te studeren.
- Je speelde twee weken voor je overlijden nog op je gamba viool, weet je nog? Toen ging je zitten, je stemde het ding nog een minuut of vijf, en je zei: ‘Nu komt er een middeleeuws stukje!’
- Ja, maar ik had er ook geen tien jaar meer op gespeeld, dus dat stemmen duurde even.
- En toen speelde je een stukje van die Franse troubadour, hoe heet ie, zo treurig. Zo mooi.
- Ja, je vroeg nog, bijna in tranen, of de mineurakkoorden alsjeblieft in majeur konden worden overgezet.
- Ja, en je zei: ‘Dat is helaas muziekvervalsing.’
- En later ben ik doodgegaan, lieverd. Dit soort herinneringen moet je bewaren.

Taalgebruik

2010-11-18T00:19:00.000+01:00

Ik werd laatst uitgemaakt voor ‘ouwe commie’. Dat betekent, kinderen: oude communist. U weet wel, liefhebber van Stalin of Breznjev. Wie dat waren, kunt u opzoeken.
Los van het feit of de aantijging waar was (en natuurlijk klopt er geen iota van), blijft de vraag: kan men zomaar iemand van zoiets beschuldigen?
Als dat namelijk kan, volgens bijvoorbeeld de wet van de vrije meningsuiting, dan zou ik degene die mij zo aanvalt kunnen beschuldigen van, bijvoorbeeld, het bijl-incident met dodelijke afloop te Warkum. Ik weet niet waar Warkum ligt, en of er ooit iemand met een bijl heeft lopen zwaaien, laat staan met dodelijke afloop, maar u begrijpt me nu wel.
Er zijn grenzen aan de vrije meningsuiting. Grenzen van beschaving.

Het verdriet van Nederland

2010-11-17T19:41:00.000+01:00

- Daar zitten we dan.
- Daar zitten we inderdaad. Waarom zitten we hier?
- Nou, kijk. Ik wil niet het risico lopen om met een bijl of een emmer water of een spikeschoen lastig gevallen te worden. Ik wil ook niet dat er iemand door mijn brievenbus staat te pissen. Daarom zitten we hier, op deze anonieme plaats.
- Dat begrijp ik. En waarover wou je het hebben?
- Ik wou het hebben over een nieuwe politieke partij, Net Rechts. Want zoals het nu is, gaat het helemaal de verkeerde kant op.
- Je bedoelt, met die proeftuin van Geertje.
- Ja. Die verzamelt een stelletje criminelen en halve criminelen in zijn fractie. Hollandse kutjochies, zal ik ze maar noemen. Nou ja, Geert krijgt het nog wel op zijn bord, bij de volgende verkiezingen in maart. Wat hij had moeten doen, was natuurlijk: al die acht klootzakjes uit de fractie smijten, dan berouw tonen en opnieuw beginnen. Maar dat doet hij niet.
- Het schijnt belangrijk te zijn om één front, één falange, te blijven vormen.
- Ja. Maar laat het maar aan Geert over: dat PVV-zootje ongeregeld implodeert vanzelf wel. Daar hoeven ze geen kamerdebatten aan te wijden. Zo’n Hero Brinkman bijvoorbeeld, dat lijkt me een gaaf voorbeeld van een man die overal ruzie gaat zitten zoeken. Geef hem een borrel en hij heeft ruzie met Lucassen, met Sharpe, met Kraus of hoe heet die man ook.
- Die man met dat vieze haar.
- Ja. Met z’n dierenpolitie. Bah, wat een afzichtelijke vent.
- En wat wou je nu doen met dat Nette Rechts?
- Eerst en vóór alles: een betrouwbare partij-organisatie opzetten. Jij kent de mensen in de wereld van de bouw en de wegenbouw. Dat zijn nette mensen, over het algemeen, die daar tijd in kunnen steken. Zoek in die kringen ook eens naar een fatsoenlijke man die onze lijsttrekker zou kunnen worden. Stuur hem naar mij toe, dan praat ik met hem. Zeg maar, het type Elco Brinkman. Het type dat wel verzoenende taal kan uitkramen, maar die pal staat voor...
- Ik weet wat voor type je bedoelt.
- Mooi. Het moet een type zijn dat de VVD, het CDA en de PVV opvreet, eenvoudig door zijn netheid.
- Ik zal eens rondkijken.
- Hoor jij wat?
- Nee.
- Ik dacht dat ik iets hoorde. Dáár! Ze zitten aan de deur te rammelen! Kijk eens door het raampje!
- Goed. Ik zie wat volk dat staat te schreeuwen, even horen. Ze schreeuwen: ‘Geert bezeerd!’ Ze hebben rieken en harken bij zich, en ze lijken vrij kwaad.
- Zeg ze maar: ‘Hoepel op! Jullie maakt onze kinderen nog wakker!’
- Oké. HoepSNOK! KindeKABAUW! WakDOING!
(U ziet wel: de oprichting van Net Rechts is niet geheel zonder problemen verlopen. Maar wij staan nog steeds recht overeind. ’k Heb u lief, mijn Nederland, ’k heb u lief, mijn Nederland!)

Het regeringsstandpunt

2010-11-17T00:38:00.000+01:00

Het kriebelt, natuurlijk. Wat denkt u? Natuurlijk kriebelt het. Ik was vanochtend nog op de straat, en iemand vroeg mij: kriebelt het niet bij je? Ik vroeg: wát moet er bij mij kriebelen?
Als MINISTER-PRESIDENT, schreeuwden sommige mensen. En daarop zei ik: ik ben úw minister-president, lieve mensen! En zo is het ook, natuurlijk, ha ha ha.
Ik heb me nog teruggetrokken in het Torentje, en jawel, daar heb ik mij, vanwege de eenzaamheid, eenmaal afgetrokken, misschien tweemaal, daar doe ik geen uitspraken over. Maar laat het ons maar houden op die ene keer. Jawel!
Ha ha ha!
Om op het debat van gisteravond terug te komen: ze vroegen steeds of het niet kriebelde, en ik kon ze voortdurend voorhouden: nee, het kriebelt geensweegs. Nee hoor! Of je nu gesteund wordt door 76 betrouwbare parlementariërs of door een paar notoire criminelen – als het regeringsbeleid maar door kan gaan. Ha ha ha!

Stefana Quinzani (2 januari)

2010-11-16T17:16:00.000+01:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Het is alweer een tijd geleden.
- Ja, ik ben de afgelopen weken bezig geweest aan twee verhalen. Eentje is er af, Handleiding heet dat.
- Dat heb ik gelezen.
- Ik zal maar niet vragen wat je ervan vindt.
- Nee.
- Maar ik ben voornamelijk bezig geweest, iets te vinden waardoor mijn zin om verder te leven toe zou nemen. Ik heb geen zin meer om verder te gaan zonder jou.
- Dat zal toch moeten, jongen. Je moet volhouden. Het is een tijdelijke inzinking, daar moet je gewoon overheen groeien.
- Als jij zegt dat het moet, dan moet het. Ik dacht, ik ga langere verhalen maken, langer dan die Dirkswoud-dingetjes. Dat heb ik vroeger ook wel gedaan, als ik eens in de put zat.
- Je bedoelt: afwijken van je normale patroon?
- Ja. Vroeger schreef ik vier vijf brieven per dag van elk een paar pagina’s A4. Als ik me slecht voelde, ging ik per dag één of twee lange brieven schrijven.
- Ik hoop wel dat die lange brieven toch leesbaar waren.
- Uiteraard waren ze dat, wat denk je wel?
- Oeps, sorry!
- Uw verontschuldigingen worden graag geaccepteerd. Ik had gisteren een stukje geschreven over de PVV en Lucassen in Nurks, en daar stond iets in over ‘het rauwe NSDAP-karakter’ van Lucassen. Komt er een reactie op van ene Evert. Die man zegt: SDAP en NSDAP waren allebei socialistische partijen, ouwe commie. Ik heb maar teruggeschreven dat hij zijn geschiedenisboeken eens tevoorschijn moest halen.
- Ja, wat een lulpraat van die Evert! Wat voor heiligen heb je vandaag?
- Ik heb er maar één, de laatste wier feestdag valt op 2 januari: Stefana Quinzani. De eerste heilige die we tegenkomen, die de stigmata ‘ontving’, zoals de gelovigen het noemen. Er zullen nog meer van zulke heiligen komen.

Handleiding

2010-11-13T00:07:00.000+01:00

1. Zitvlees ontwikkelen

Het is van belang dat u zitvlees heeft. Daarzonder kan men het vergeten, ooit een goed verhaal te schrijven. Ontwikkel dus uw zitvlees, zorg dat u maanden achtereen rustig kunt blijven zitten. Ikzelf was een ADHD-achtig kind. Als mijn vriendjes voor het huis stonden en riepen: ‘Mevrouw, kan Ben buiten komen spelen?’, dan zei mijn moeder terug: ‘Ben is al aan het spelen ergens, buiten.’ Er volgde een zoektocht die bijvoorbeeld eindigde aan het Stet, de vaart die mijn geboortedorp doorkliefde. Daar zagen de jongens mij zitten tussen de rietpluimen aan de oever, bezig met een aardappelmesje en met wat een kikker was geweest. ‘Hij is weer aan het ontleden,’ zei een der jongens. ‘Ja!’ riep ik uit. ‘Kijk. Het is zeer interessant dat de kikker van zijn poten wordt ontdaan. Dat is dus mijn eerste taak: vier maal de poten er afsnijden. Want daar zit de grootste kracht van de kikker. Hij kan wegspringen, als je zijn poten er aan laat.’ ‘Heeft die kikker dan geen pijn?’ vroeg een van de jongens. ‘Nee hoor, kikkers hebben geen pijn. Nooit. Dat staat in alle boeken. Zelfs als ze door een reiger gepakt worden, gaan ze pijnloos dood. In die reiger. Dat staat allemaal in wetenschappelijke boeken.’ Ik ging nog even verder met de kikker: ik sneed zijn borstkas in tweeën, ik haalde zijn darmen uit zijn lichaam en tenslotte sneed ik hem de nek door. ‘Ziezo!’ zei ik, terwijl ik mijn handen en het mesje schoon waste in het Stetwater. ‘Wat zullen we nu eens gaan doen? Voetballen bij de bollenschuur van Valkering? Of zullen we naar het veldje achter de bank gaan?’ ‘Dat zit vol distels,’ zeiden de jongens. ‘Ja, maar daar word je hard van, hard als een Feijenoorder. Ik ben wel de eerste keep.’ Met een stukje hout veegde ik de resten van de kikker in het Stet, plechtig zeggende: ‘Als het onderzoek ten einde is, krijgen de baarzen een maaltje. Amen.’

‘De baars is ook een pijnloos dier,’ doceerde ik, terwijl we naar de Raiffeisenbank liepen, ‘dus die kan ik ook wel eens gaan vangen. Als je een baars gevangen hebt, moet je hem goed vasthouden, want een baars trilt. Dat is omdat hij niet tegen de lucht kan. Zo kunnen wij niet tegen het water, behalve als je goed kunt zwemmen. Als die baars eenmaal stil is, dus niet meer beweegt, snijd je zijn vinnen en zijn staart eraf. Vervolgens weet ik het niet precies, want een baars is natuurlijk geen landdier.’
Waterdier of landdier, zitvlees is onontbeerlijk voor het schrijven van een verhaal. Zonder zitvlees schrijft een mens niet.

2. Ellebogen omzwachtelen
Men moet weten dat de ellebogen het zwakste deel van het menselijk gestel zijn. Daar kan men niet op trainen, zoals bij het zitvlees, dus die moet men ontzien. Zo gauw er roofjes op komen: omzwachtel de elleboog, of doe er Hansaplast Aqua Protect pleisters op (dat doe ikzelf, zodra ik aan het schrijven begin, ik doe er gewoon die pleisters op, kruiselings. En dan twéémaal). Dubbelop dus, want ik weet dat mijn ellebogen niks waard zijn. Toen ik veertien jaar was, in 1967, was The Cream een beroemde band. De Rolling Stones waren dat ook, met Paint it black, maar daar hield ik niet van. Paint it red zou beter zijn geweest, en daar heb ik ze nog een brief over geschreven, maar daar hebben de heren Jagger en Richards nooit op geantwoord. Ze waren teveel bezig met de verdovende drugs, vermoed ik. Verzakte gezichten, allebei, tegenwoordig. Maar in die tijd telde het als je iets wist van bijvoorbeeld Eric Clapton. Ik wist, zeg maar, dat Eric Clapton óók aan de heroïne zat, toen. Ik heb nog wel geprobeerd aan heroïne te komen, maar daarvoor moest je naar Amsterdam, dus dat is niet gelukt. Onopgeloste brandstichtingen, dat was meer mijn terrein. Toen ik acht was, stal ik een doosje Molens lucifers uit de keuken van mijn moeder (de molen De Kat van Uitgeest stond op dat doosje, die molen is in het begin van de jaren zeventig nog afgefikt, maar daar had ik niets mee te maken). Vlakbij De Kat vond ik nog een luchtafweergranaat uit de Tweede Wereldoorlog, die ik heb begraven – waar?, ja, dat zouden ze wel eens willen weten! Ik zeg er niets meer over, want dat is de macht die ik nog heb.
Het begon eenvoudig met een vuurtje stoken achter de bank. Paar kranten, aangestoken, en hupsakee. Wat doe je, als tienjarige, nietwaar? Later werd het interessanter, want ik maakte dingen die ik bomb blasters noemde, en die ik nog verfijnde zodat ze door een brievenbus naar binnen gegooid konden worden. Daar is helaas, helaas, de familie Admiraal, van Elektriciteitsbedrijf Admiraal, het slachtoffer van geworden. En de familie Mol, bij een volgende ‘aanslag’. Zo werd het in de kranten toen genoemd. De familie Mol bewoonde een boerderij, aan de rand van mijn geboortedorp, en het gaf een feestelijke fik. Belangrijk is wel: vertoon je pas tegelijk met het aanstormende publiek, geen seconde eerder! Onderhoud je met het publiek door te vragen: ‘Wat is daar aan de hand?’ ‘Die boerderij staat in de fik!’ ‘Tjeezus!’ Men moet niet alleen tijdens de daad, maar ook erna behoedzaam zijn. Ellebogen omzwachtelen, zeg ik, ook als u nog geen roofjes heeft. Weest voorzichtig, want het gaat om uw eigen lichaamsdelen.

3. De meisjes
Cees Aarts (veroordeeld tot 24 jaar wegens een dubbele moord, die hij helemaal niet heeft gepleegd, hij was slechts toeschouwer, vandaar dat zijn DNA overal aanwezig was) zei me eens: ‘In onze branche kunnen wij de meisjes missen als kiespijn.’ ‘Waarom?’ vroeg ik hem. ‘Ach, ze lopen alleen maar in de weg.’ Ik zat in een wat andere branche dan Cees (straks meer over wat er zoal in mijn branche te doen was), en ik trouwde toen ik negentien was met Linda Vermeer uit een naburige gemeente. De Vermeertjes waren goed, trouw en goedgelovig en dat was Linda ook. Het werd een gelukkig huwelijk. We zijn nog steeds getrouwd, ze komt hier één keer per maand op bezoek. Mij liep ze nooit in de weg. We gingen wonen in Alkmaar, in een zijstraatje van de Achterdam, waar ik ook gelijk werk vond. Officieel werkte ik in een kroeg, maar iedereen wist wel beter: ik ging de meisjes af, die op de Achterdam werkten. Ik was zo’n nette jongeman, nietwaar, zo iemand hadden ze net nodig. Maar ik ging ook naar het Schermereiland, aan de oostkant van Alkmaar, of naar de binnenstad, als daar eens een grietje ging werken. Daar stopte ze dan wel mee. ‘Als je er niet onmiddellijk mee stopt,’ zei ik, ‘dan kom ik morgen terug om je gezicht aan flarden te schieten.’ Ja, het waren harde tijden, de jaren zeventig. Ik heb ook twee van die dames nogal toegetakeld, ja. Die wilden niet luisteren, eigen schuld. Ik had ze gewaarschuwd: vertrek nou minstens 10 kilometer en ga daar voor hoer lopen, maar niet in Alkmaar. Alkmaar is van ons.
Voor de schrijversbusiness is het geen bezwaar, de meisjes. Ik heb zelf tenminste nooit enig nadeel ondervonden van een affaire. Je houdt die grappenmakerij natuurlijk wel onder ons. Maar in de latere jaren, ja, groeide je groter. Je had je eigen hoertjes enzovoorts, en die probeerde je natuurlijk te postuleren. Er kwam hier en daar wat van die graaicultuur voorbij, met heroïne en zo. Dat pikte je dan ook mee. Dat gaf wat geweld en wat gedoe met schietincidenten en zo. Maar waar het Openbaar Ministerie me toen op heeft gepakt, dat is toch wel het raarste dat ik ooit gehoord heb. Luister! Zij! Beschuldigen! Mij!!! Van het aanranden van diverse dames! Dat kan nog. Maar achtereenvolgens zou ik die dames hebben vermoord! Laten we toch, het moet niet, dat is toch grenzeloos, en daar krijg je nog twintig jaar cel voor, plus tbs!!!
Enfin. Ik zit nu bij Venray, in De Oude Wissel, dat is een tbs-kliniek. Daar zit ik al een jaar of tien. Eén keer per maand komt Linda langs, met een bloemetje (en voor een lekker doppie). Het huwelijksverkeer, zoals ze dat noemen. Die andere zes wijven, weg ermee, zeg ik. Een strik erom. Hoewel. Die Ellen Katoesja, of hoe ze ook heette, dat was wel een heet wijf! Maar voor de schrijverij is het verwoestend, zulke gedachten.

Adelhard van Corbie (2 januari)

2010-11-01T19:05:00.000+01:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, waar zit je nu aan te denken?
- Aan een paar dingen. Aan mijn interview met CvdP. Zij vindt allerlei dingen bijvoorbeeld fascinerend, bijvoorbeeld hoe de mensen lopen, praten, voorbijgaan etc. Dat vind ik doodgewoon, hoogstens is het evolutionair fascinerend. Dus ik denk dat ik haar gewoon moet laten zeggen wat ze zeggen wil, en later leg ik haar dan allerlei mooie zinnen en zinsdelen in de mond. Want de mensen moeten zo’n interview natuurlijk uitlezen. Dat is de minste eis.
- En waar zit je nog meer aan te denken?
- Aan de dooien. Ze gaan als ratten, de gebroeders Van het Reve zijn al dood, W.F. Hermans, Jan Wolkers, Rudy Kousbroek, en nu ook Harry Mulisch. Over van die generatie zijn nog Hella Haasse, Hugo Brandt Corstius en Gerrit Krol. Dan heb je het wel gehad.
- Ik dacht dat je nooit zo van Mulisch’ werk hield?
- Nee, ik houd er ook niet erg van. Behalve van zijn korte verhalen en van De zaak 40/61. Ik herinner me een verhaal van hem over een ouder echtpaar in een Volkswagen, die bij de grens aankomen. Ze mogen de Nederlandse grens over, maar ze mogen de buitenlandse grenspalen niet voorbij. Zo zitten ze in een niemandsland. Wat ze daar verder doen, weet ik niet meer. En Sergeant Massuro natuurlijk. Schitterend verhaal.
- Ik heb die verhalenbundel van Mulisch zien staan in je boekenkast. Je moet ze maar weer eens gaan herlezen, vind ik.
- Ja, dat ga ik ook zeker doen.
- Wat voor heiligen heb je vandaag?
- Ik heb Adelhard van Corbie voor je. Een familielid van Karel Martel, Pepijn de Korte en Karel de Grote, dus geen kleine jongen. Maar o zo vroom, hè! Armoede, heiligheid en gebed, dat stond voor hem nummer één. Toen hij twintig was ‘verstootte’ Karel een vrouw en huwde hij met een 13-jarig meisje. Dat zinde hem niet en hij ging het klooster in. Toen hij twintig was.
- En dat geloven dus de katholieken.
- Ja. Nee, natuurlijk niet. Maar goed, we hadden de vorige keer een patroonheilige voor de banketbakkers, Adelhard is het – meer redelijk – geworden voor de tuinders en hoveniers, want hij begon in dat klooster met de zorg voor de kloostertuin.

De grappigste

2010-10-29T03:11:00.000+02:00

‘Bedoelt u de grappigste mens ooit, of de grappigste schrijver?’
‘Nee, ik bedoel de grappigste mens nu.’
‘Dat moet wel iemand zijn uit Eindhoven of nee, Wim Helsen!’
‘Dat komt alleen maar door het taalgebruik van Wim Helsen.’
‘Daar komt het ook door, ja. Hij heeft het bijvoorbeeld over zijn vrouw, die knellend bezitterig is, en waaraan hij kapot gaat, en dan laat hij zien hoe hij, à la Monty Python, zichzelf mutileert. Dat is dan weer niet grappig. Maar verder heeft hij een gezonde humor.’
‘Maar het is geen Charley Chaplin, om maar iets te noemen.’
‘Het is natuurlijk geen Charles Chaplin, nee.’
‘Die het allerbeste vertegenwoordigt, op dit terrein.’
‘Misschien.’
‘De Dikke en de Dunne. Ik geef maar voorbeelden.’
‘Of Harold Lloyd, hangend aan die klok.’
‘Ja! Ook komisch.’
‘Nee ja. Wat komisch allemaal, niet? Maar om te lachen was het niet.’
‘Nee.’
‘Om te lachen is wat iemand zegt.’
‘Precies, ja.’
‘Om te lachen was bijvoorbeeld toen daar premier Rutte – Premier! Rutte! – stond, en hij wordt aangevallen door een coalitiegenoot van het CDA! Door die meneer Buurma van Hoe Heet Ie Verder.’
‘En werd hij dan aangevallen om zijn beleid?’
‘Welnee, joh. Op een bijgevalletje, zodat ze het uit de weg konden ruimen.’
‘De hele Kamer dus lachen!’
‘Ja.’

Baudimius van Auvergne (2 januari)

2010-10-25T19:36:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Hoe houd je mij eigenlijk in ere?
- Met een foto in een wit lijstje. Dat staat op de boekenkast naast het raam. Er stond net een buurman voor mijn deur die zijn katje kwijt was. Het is zo’n witroodbruin gevlekt diertje. Hij dacht een geluid te horen (miauw!) dat uit mijn berging kwam. ‘Misschien is hij erin gekropen terwijl jij het niet zag.’ Ik dus met hem mee naar beneden, maar er zat geen katje in mijn berging. Hij gaat nu al die bergingen af, met een man of acht stonden ze daar bezorgd te kijken.
- Heeft hij dat katje nog maar kort?
- Ja, een maand of twee. Ik heb hem al eens gezien bij de supermarkt, hij durft veel en mag alles, zoals het hoort. Hij is helemaal niet mensenschuw.
- Een kat zoals wij die ook wel zouden willen hebben gehad, dus. Wat lees je nu zoal?
- Ik lees nu Een Fries huilt niet, dat is een soort roman van Gerrit Krol uit 1980. Je weet: er is maar één dichter, en dat is Gerrit Komrij. Er is maar één romancier, en dat is Gerrit Krol. Als je die twee leest, dan weet je dus hoe het moet. Krol schrijft bijvoorbeeld dit: ‘Ik durf zacht te wezen, omdat ik mijn zachtheid inbed in een sterk kader. Zo ben ik niet weerloos.’ IJzersterke zinnen. En dat boekje van maar 125 pagina’s heeft zoveel van zulke zinnen.
- Begin maar eens met je heiligen.
- Ja, we zijn dus op 2 januari aangekomen. De eerste de beste heilige die ik daar vond was Baudimius van Auvergne, een geloofsverkondiger uit ongeveer het jaar 300. Het bisdom van Clermont hield of houdt nog steeds vol dat ze overblijfselen van de man hebben (splinters van zijn schedel...). Zeker is wel dat ze zijn reliekschrijn nog hebben, waarvan men de ogen oorspronkelijk mechanisch kon laten bewegen.
- Jammer dat dat niet meer kan, die kitsch.
- Inderdaad. Katholieke kitsch. Alles om de mensen de ogen te doen sluiten. Dat wist de kerk al vroeg.

Valentinus Paquay etc. (1 januari)

2010-10-23T19:42:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, wat heb je gegeten?
- Hoezo? Je kunt het toch niet meer ruiken?
- Nee, maar ik ben toch benieuwd.
- Ik heb kip, ui, paprika en champignons gebakken in een mengsel van Oosterse wokolie, sambal oelek, knoflook en djahé. Daarna heb ik wat ellepijpjes gekookt, dat is hetzelfde als macaroni, zeg maar. Toen die ellepijpjes in de bakpan met het kipmengsel gedaan, wat ketjap-sesam mixture eroverheen, en klaar was het.
- Je hebt dus weer lekker gegeten. Het zal wel weer heerlijk geroken hebben in je keuken!
- Ja, het was heerlijk. Het rook ook heerlijk.
- En ben je nog steeds depressief, jongen?
- Nee, het lijkt weg te trekken, door de anafranil, denk ik. God zij geloofd en geprezen.
- Wat voor heiligen heb je vandaag?
- Ik heb er een paar, de laatsten wier feestdag valt op 1 januari, dan gaan we de volgende keer verder met 2 januari. Om te beginnen een saaie heilige: Zdislava Berka. Je kunt haar aanroepen als je arm, ziek, een familielid, of een dominicanesse bent.
- Dat aanroepen, hoe gaat dat eigenlijk?
- Dan bid je tot Zdislava, want die doet dan een goed woordje voor je bij God.
- Gèh!
- Dan is er de heilige Bonfilius, die met nog zes andere inwoners van Florence een gezamenlijk Maria-visioen hadden gezien en toen maar de Orde der Servieten startten. Ja, je hoefde maar weinig te doen om heilig te worden, zoals je ziet. Dan was er de Nederlandse priester Franciscus Verburch, die de glastuinbouw zou hebben uitgevonden. Van Vincentius Strambi is mij ook niet duidelijk waarom hij heilig geworden is. Dat zou ik ook niet weten van de Belg Valentinus Paquay. En dat was het voor 1 januari. Ik heb er een hoop niet genoemd, hoor.

Praten met Max

2010-10-23T02:22:00.001+02:00

Ik praat het liefst met Alice. Dat kan nu niet meer (ze is op 12 juni overleden aan slokdarmkanker), maar ik vind het zo prettig om nog steeds met haar te praten in mijn stukjes. Dat zijn mijn Duifje-Bennemans-dialoogjes. Alice is Duifje, dat begrijpt u wel, ik heb haar al ruim een jaar voordat ze stierf zo genoemd. ‘Duifje, wat zullen we vanavond gaan eten?’ ‘Geen rubber, Bennemans!’ (Dan had ik de kip, de vorige dag, iets te lang laten stoven.)
Ik zal Alice nog maar heel lang in ere houden, want ze heeft me zoveel gegeven: ik heb echt van haar gehouden. Haar spitsheid, haar niets ontziende humor, haar muziekkennis die de mijne oversteeg, haar computerkennis (ze heeft in het laatste jaar van haar leven nog even Joomla geleerd, omdat dat handig was voor de SDK en voor Max Dohle) – dat alles maakt het zo zonde dat ze nu dood is.
Ik heb na haar dood veel gehad aan vier personen. Buiten mijn familie, bedoel ik, want die waren en zijn ook geweldig. Die vier personen zijn: Wouter van den Berg, die twee dagen voor Alice’s dood langskwam op de woensdagavond van de verkiezingen. Wouter, schrijf alsjeblieft je stukken weer eens!, zou ik willen uitroepen. De tweede is: Fokke, die totaal onverwacht verscheen op de crematie en die ik onmiddellijk herkende als een geestverwant. De derde is: Berend Quest, ook aanwezig op de crematie, en die later nog een ochtend bij me op bezoek kwam. Geweldige kerel.
De vierde man is Max Molovich. Hij kwam de dag voor de crematie bij me langs met zijn 9 maanden oude en zeer levendige zoontje M. Een heerlijk bezoek. Niet veel later begon Max Nurks, een prachtig e-magazine, zoals u kunt constateren.
Max is iemand die zeer goed kan schrijven, ik bewonder hem. Hij vindt dingen, die een ander niet vindt. D.w.z. die ik niet gevonden zou hebben. Met Max ben ik nu een openbare correspondentie begonnen in Nurks (u moet zelf maar gaan zoeken naar: Correspondentie), en ik vrees dat die correspondentie zeer lang kan gaan duren.
Ik weet natuurlijk een paar dingen over literatuur of over muziek die Max niet weet, en Max weet weer andere dingen over film en over de modernere muziek waar ik nog geen weet van heb. Ik wist bijvoorbeeld wel van het bestaan van Raymond van ’t Groenewoud, maar niet van zijn liedjes. Dat is totaal langs me heen gegleden, de afgelopen twintig of dertig jaren.
En dat ga ik Max haarfijn uitleggen.

Oefening voor briefschrijvers

2010-10-21T02:16:00.000+02:00

Er kwam eens een mail binnen van een (aardige) mevrouw die haar mail aldus begon: Ik raak verdwaald ... U zult met me eens zijn dat je dat soort mails niet verder leest. Had ze geschreven: Ik raak niet verdwaald ...., dan had ik haar mail verdergelezen.

Voor een correspondentie heb je twee gelijkwaardige partijen nodig, wil ik maar zeggen. Je moet eens een keer een citaat gebruiken waarvan je weet: dat kent mijn wederpartij ook (A man without religion is as a fish without a bicycle, bijvoorbeeld) of dat zou hij moeten kennen.

Voor een langdurige correspondentie is nog meer noodzakelijk. Punt één: vertrouwen. Je wordt er niet ingeluisd, zoals jij de ander er ook niet zal inluizen, maar dat spreekt vanzelf. Ik bedoel met vertrouwen eigenlijk iets heel anders. Je weet hoe je zelf schrijft. Je weet ook hoe je wederpartij schrijft. Daar moet je, zeg maar, een beetje rekening mee houden. Vertrouwen op een goede afloop.

Het tweede punt: houd je nooit vast aan standpunten. Wel aan de elementaire, natuurlijk, je moet niet gaan zeggen dat negers niet kunnen werken, en dat ook nog eens gaan illustreren met cijfermateriaal en statistieken. Je moet ook niet gaan zeggen dat het Vaticaan verantwoordelijk is voor 30.000 kindermishandelingen, want dan zit je volgens mij mis. Wel kun je met je wederpartij overleggen over hoe bijvoorbeeld Vlaanderen zelfstandig zou moeten worden. Hoe ze het aantal parlementen zouden kunnen afschaffen tot één parlement. Wat ze moeten doen met Brussel-Halle-Vilvoorde. Volgens mij zouden ze daar een Engels sprekende Europese gemeente van kunnen maken. Want wie spreekt er niet Engels?

Maar al dat soort dingen moet je niet te zeker op papier willen zetten. Gun ook je wederpartij een andere visie.

De Noorse garnaal. Welke? De Noorse. Het zijn deze diertjes die een feestelijk gevoel kunnen geven aan een langdurige correspondentie.

Een boek over August Gillé

2010-10-20T01:40:00.000+02:00

Een e-book over August Gillé, bedoel ik. We begraven het papieren boek (dat over een jaar of tien toch wel begraven zal liggen), geen mens zal erom rouwen. Kunnen de boompjes weer normaal groeien, in Canada en in Scandinavië.
Waar ben ik benieuwd naar? Wat moet er in dat boek staan? Ik denk dat het belangrijkste aspect zou moeten zijn: zijn tijd in de Eerste Wereldoorlog, bij de IJzer. De verwonding die hij daar heeft opgelopen, en die hem levenslang heeft dwarsgezeten. Met wie was hij daar gelegerd? Welk ziekenhuis (if any) heeft hij bezocht na zijn verwonding?
Daarna deed August ‘Staf’ (zoals hij later door vrienden werd genoemd) Gillé een cursus als meubelmaker. Dat was in die jaren betrekkelijk normaal: je ging niet als kunstenaar aan de gang, want dan was je gek.
Hoe waren zijn betrekkingen in de jaren twintig en dertig met mensen als Van de Woestijne en met andere vrienden? In welke kroegen namen ze, bij wijze van spreken, hun pintjes? Werk voor een goede historiograaf.
Tussen 1945 en 1962 horen we niets meer van Gillé. Er zal toch wel iets gebeurd zijn? Vind dat uit!
En later, wie waren die arme, jonge kunstenaars die Gillé gratis ruimte bood in de Witte Vaan voor exposities van hun werken?
Maar vooral, naar mijn smaak: een e-book is een uitstekend middel om iets te tonen dat waardevol is. De werken van August Gillé.

Odilo van Cluny (1 januari)

2010-10-19T19:38:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, wat heb je uitgevoerd de afgelopen dagen?
- Ik ben voornamelijk bezig geweest met August Gillé.
- Gillé?
- Ja. Een Belgische schilder, tekenaar, beeldhouwer die nog niet in de musea hangt, maar die daar vast in terecht zal komen. Zijn werk lijkt hier en daar op het werk van Charly Toorop, maar in de jaren twintig en dertig schilderde hij ook Magritte-boompjes, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar zijn werk heeft een grote indruk op me gemaakt.
- Hoe kan het dan dat...
- Dat komt omdat hij nooit commercieel is geweest, nooit een werk heeft verkocht etc.
- Een man naar je hart dus.
- Ja, het lijkt me ook dat hij een man naar mijn hart is geweest. Een aardige kerel. Hij stierf in 1989 en liet 10.000 kunstwerken na. Dominik Lybaert heeft nu een website gemaakt over August Gillé en wil ook dat zijn gemeente (een vlekje nabij Brussel), de laatste woonplaats van Gillé, een Museum August Gillé begint.
- Maar dat doet die gemeente niet?
- Nee, nog niet. Totdat ze beseffen dat het om miljoenen euro’s gaat, denk ik.
- Welke heiligen heb je vandaag.
- Ik heb vandaag Odilo van Cluny voor je. Die kun je aanroepen wanneer je dysenterie, geelzucht, kolieken of zenuwpijnen hebt, maar dat is niet zo interessant.
- Je kunt beter met je pis naar de dokter gaan, zeg je altijd.
- Ja. Maar Odilo is ook de patroonheilige voor de zielen in het vagevuur.
- En was is dat dan?
- Dat zal ik je uitleggen. De mensen kunnen twee kanten op na hun dood: ze komen in de hemel, of (als het interessante mensen zijn) ze komen in de hel. Het eeuwige vuur. Want God houdt van ons en is onze liefste vriend. In de middeleeuwen hebben ze daar een derde weg in gevonden: het vagevuur. Daar komen de zielen terecht die niet in de hemel thuishoren en ook niet in de hel.
- Die ziel, wat is dat eigenlijk voor een lichaamsdeel?
- Ik heb geen idee en de katholieken weten het zelf ook niet. Maar in het vagevuur kunnen die zielen hun zondetjes uitboeten, zo wordt het genoemd, en als dat is gebeurd, worden ze door God opgenomen in de hemel.
- Die zielen zijn toch dood? Hoe kunnen ze dan iets uitboeten?
- Die zielen zijn niet dood. De katholieken doen het voorkomen alsof na je dood je ziel levend uit je lichaam opstijgt.
- Wat een verschrikkelijke onzin!

Het gelijk (geluk?) van August Gillé

2010-10-19T02:34:00.000+02:00

Ik heb vijftien jaar lang achter een galerie gewoond in Egmond aan den Hoef. Die galerie is alweer twaalf of dertien jaar geleden opgedoekt. Er zat geen leven meer in. Ik maakte een maandblaadje, en ik deed ook soms andere dingen voor die galerie. Wie nu nog in mijn huisje terechtkomt, vraagt soms: ‘Waar heb je dat vandaan?’ Ze wijzen dan op een enorm tragisch schilderij, dat aan mijn wand hangt.
Ik wijs bezoekers dan altijd op het feit dat kunstenaars over het algemeen niet wijs zijn in het gebruik van titels voor hun werken. Ik heb een tekening die Ongetiteld heet (volgens haar), die ik de titel Zelfportret met hoefslag heb gegeven, Een ander werk van de helaas overleden Frans van Klingeren, dat hij, ik meen, een titel als Vernichtigung VII had gegeven, heb ik Strandaanzicht te Bergen aan Zee genoemd.
Een ander ding. Want u wilt eindelijk wel eens weten wanneer die August Gillé eens ter sprake komt. Wel, zijn zelfgekozen isolement als kunstenaar, zijn onwil om te exposeren, om te verkopen. Zijn gang, met een kruiwagen vol schilderijen, naar het gemeentehuis om in natura zijn belastingen te betalen.
Het bevalt me allemaal zeer, moet ik zeggen. Niet alleen omdat een kunstenaar te allen tijde onafhankelijk moet zijn, en dus geen geld moet aannemen van vriendjes of van ‘belangrijke’ personages, laat staan van politici. Maar vooral omdat kunstenaars vertrouwen moeten hebben.
Vertrouwen dat hun werk sowieso wordt opgemerkt. Ooit. Eens een keer.
Dat vertrouwen heeft Gillé uiteindelijk gehad. En terecht.

We kennen hem niet: August Gillé (1892-1989)

2010-10-18T18:28:00.002+02:00

U moet op deze website eens klikken op ‘Galerij’ en dat eens bekijken. Alle twaalf pagina’s. Zo heb ik August Gillé ook leren kennen: de maker van de website, Dominik Lybaert, had hem op Facebook gezet. Ik keek en ben meteen gaan houden van Gillé. Ik steun ook Dominik’s streven om tot een Museum August Gillé te komen.
Hoe is het mogelijk dat we deze man nog niet kennen? Dat hij nog niet vertegenwoordigd is in internationale museumcollecties. Gillé is toch minstens de gelijke van bijvoorbeeld Charly Toorop, met wie hij gemeen heeft dat de mensen op zijn portretten nooit lachen. Ze kijken bedachtzaam, bijna achterdochtig. Of ze kijken wat verlegen om zich heen of naar de grond.
Dat we hem nog niet kennen, komt door zijn a-commercialiteit, zijn neiging om nooit een schilderij te verkopen. Zijn neiging om zich te isoleren. Zijn neiging om op zijn 70ste jaar zijn atelier te gebruiken als (gratis) expositieruimte voor arme, jonge kunstenaars, niet als expositieruimte voor eigen werk. Gillé had in de jaren dertig een zeer bekend kunstenaar kunnen worden, als hij bijvoorbeeld een agent in de armen had gesloten, een man die wél commercieel dacht. Maar dat paste Gillé niet.
Hij wou slechts schilderen, beeldhouwen, tekenen, schrijven en dat is wat hij deed van 1919 tot 1989: er zijn 10.000 kunstwerken van August Gillé bijeen, klaar om geëxposeerd te worden. In 2007 is er wel een expositie geweest te Bonheiden (20 km van Brussel), zijn woonplaats vanaf 1962, maar meer is er niet gebeurd. Ja, in 2009 is er nog een zelfportret in brons gegoten, maar dat is alles.
Als ik in de gemeenteraad van Bonheiden zou zitten, zou ik denken: dat Museum moet er snel komen, want wij hebben minstens één miljoen euro’s aan kunstwerken in handen. Wij zetten er een verstandige (= commercieel denkende) man of vrouw bij, die die collectie voor ons gaat uitbaten. Bijvoorbeeld: 10 of 20% van die 10.000 kunstwerken aanbieden aan de grote Belgische musea. Vragen aan het Stedelijk Museum te Mechelen en aan musea te Brussel of er niet een expositie van het werk van August Gillé kan plaatsvinden. Gillé? zullen ze vragen. En dan geef je ze eenvoudig de website van Dominik Lybaert.
(Het schilderij hierboven is een zelfportret van August Gillé.)

Guillaume van St.-Bénigne (1 januari)

2010-10-16T01:56:00.001+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, heb je wel eens teruggelezen wat wij samen hebben geschreven?
- Jazeker, lieveling. Vanavond bijvoorbeeld heb ik dit hele blog nog zitten herlezen, en ik kom tot de conclusie dat bijna alles wat ik geschreven heb, uit jouw mond komt.
- Echt, jongen?
- Nou ja, niet alles natuurlijk, maar het verschilt zo enorm van wat ik schreef vóórdat ik jou leerde kennen. Ik schrijf anders. Zelfverzekerder, maar tegelijk ook met meer twijfel. Als ik nu over de katholieken schrijf, dan doe ik dat niet meer door te oreren over die halfsnuggere bleekscheten, maar dan begin ik bijvoorbeeld over Byrd en Tallis. Hun muziek.
- En daarna maak je ze af.
- Daarna maak ik ze af, ja. Tot de grond toe.
- Zoals je ook hoort te doen. Maar ik voel ook een zeker medelijden met de katholieken, na al die verhalen die je hebt verteld. Die heiligen en zo.
- Dat moet ons natuurlijk niet verplichten om...
- Nee, natuurlijk niet. Wat voor heiligen heb je nu? Draai me om in mijn graf.
- Behalve Gisela van de Rosstreppe, een maagd, zeggen de katholieken, en een kind van vorstelijken bloede. Dat is trouwens wel interessant, voor het eerst hebben we iemand van vorstelijken bloede. Dat zal nog wel meer voorkomen. Waarom zijn zij heilig geworden? Ik durf wel te veronderstellen: omdat die vorstelijke lieden land bezaten, dat ze na hun dood weggaven aan de kerk.
- Dat lijkt mij wel duidelijk, ja. Het maakt ook duidelijk dat dat hele heiligdom niets voorstelt.
- Maar bijna nog interessanter vind ik Guillaume van St.-Bénigne. Waarom die Wilhelmus heilig is verklaard, weten wij niet. Maar je kon hem wel aanroepen als je Sint-Antoniusvuur had.
- ???
- Ja, zo noemden ze in de middeleeuwen alle ziekten, van pest tot en met lepra, koudvuur, gangreen, syfillis. Je moest dus niet met je pis naar de dokter, wat wij doen, je wendde je tot die Wilhelmus.
- En je stierf dus.
- En je stierf, ja.

Otfried van Weissenburg (1 januari)

2010-10-14T19:17:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, werkt de anafranil al?
- Nee, dat duurt zo’n twee weken voordat je het begint te merken. Dat is met al die antidepressiva zo. Je zou dus kunnen denken: dan neem ik meteen voor veertien dagen pillen in, en dan is het effect meteen ook meetbaar. Maar dat kun je beter niet doen.
- Je hoort ook wel eens dat sommige mensen na een dag al een gunstig effect merken.
- Dat komt door het placebo-effect, maar daar ben ik niet vatbaar voor. Ik weet wat er in mijn hersenen omgaat, wat die pillen doen. Er is wel een soort gunstig effect merkbaar, door het feit dat ik er nu eens tijdig iets aan gedaan heb. Een voldaan gevoel.
- Sta je op tijd op, ’s ochtends?
- Dat wisselt. Gisteren wel, vanochtend weer niet. Ik was er pas om een uur of één uit.
- Zeker flink aan de port gezeten gisteravond?
- Nee, helemaal niet. Ik drink niet meer, met die anafranil.
- Dat doe je goed. Kom op met je heiligen!
- Ik heb dit keer Otfried van Weissenburg.
- Waar ligt Weissenburg?
- Dat ligt in de Elzas, tussen Straatsburg en Mannheim. Otfried was een Benedictijn die een navertelling schreef van het evangelie – ik weet niet welke van de vier evangeliën, ze verschillen nogal van elkaar – voor het gewone volk. Meer weten we eigenlijk niet van hem, dus ik denk dat hij daarom heilig is verklaard. Er zijn geen wonderen van Otfried bekend.
- Hoe meer je me over die lieden vertelt, hoe simpeler ik de katholieken ga vinden.
- Katholieken zijn bleekscheten die niet eens weten hoe een stortbak werkt, daar heb je gelijk in. Ze zijn een beetje dommig. Ik weet trouwens niet of Otfried een vertaling van een evangelie heeft gemaakt (van het Kerklatijn of het Grieks in het Duits) of dat hij een al bestaande Duitse tekst heeft gebruikt om er, zeg maar, een Kinderevangelie van te maken. Ik denk het laatste.

Clarus van Vienne (1 januari)

2010-10-12T19:41:00.001+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Wat heb je vandaag zoal uitgevoerd?
- Vanochtend heb ik mijn psychiater gemaild, je weet wel, Clara uit Heiloo. Ze belde me een half uur later op en ze vroeg wat ik wou. Ik zei: 25 mg anafranil. Dat was het laatste middel dat ik in 2002 slikte en dat leek te helpen, waar geen enkel ander middel ooit invloed heeft gehad op mij.
- Vanwege je halfdepressieve staat, zoals jij dat noemt.
- Ja. Een van de tekenen dat er een ernstige depressie zit aan te komen, is dat ik geen muziek meer kan beluisteren. Muziek is betekenisloos gedreun geworden. Vreselijk. Je weet dat ik vooral van de Franco-Vlaamse muziek en de Engelse renaissancemuziek houd. Daar zet ik elke dag wel een stukje van op, maar dat doe ik nu maar niet meer.
- Die anafranil is er nu?
- Jawel. Gelukkig wel.
- Dan komt alles wel weer goed, Bennemans.
- Dat hoop ik ook, Duifje. Wat de heiligen aangaat: we zitten nog steeds met hun feestdagen op 1 januari.
- Het schiet niet erg op, hè?
- Nee, maar we houden vol. Daar is bijvoorbeeld de totaal oninteressante Servan van Culross, het was in die tijd wel héél gemakkelijk om heilig te worden verklaard. Maar Clarus van Vienne vind ik wél interessant.
- Zeg op.
- Die zou gebeden hebben om een overstroming van de Rhône tot staan te brengen.
- En?
- Die overstroming werd tot staan gebracht. Vienne is hier niet Wenen, maar een plaats die zo’n 30 km ten zuiden van Lyon aan de rivier de Rhône ligt. De Rhône ontspringt in de Zwitserse Alpen en stroomt dan westelijk en zuidelijk naar de Middellandse Zee. Als er overstromingen zijn, moet dat komen door water dat uit de Alpen komt. Die overstromingen zijn er dus wel geweest in noordelijker en oostelijker gelegen steden als Genève en Lyon. Maar dat kon niet schelen: Vienne was gevrijwaard gebleven! En dat wonder is verricht door de biddende Clarus!
- Ongelooflijk!
- Die overstroming kon ook komen door water dat uit de lucht valt: regen. Dan stopte het op tijd met regenen, en wel door het bidden van de regenmaker Clarus.
- Hoe kunnen die katholieken dat nu geloven?
- We zullen nog veel gekkere voorbeelden te zien krijgen.

Vrouwelijk

2010-10-12T00:49:00.002+02:00

Het is niet eerlijk dat er zo weinig vrouwen zitten in het nieuwe kabinet. Mark Rutte heeft de meest veilige variant gekozen: ervaren bestuurders plus wat mensen die Verhagen steunden. (Behalve Leers!...) Het is bijzonder jammer dat Gerd niet Gerda wordt genoemd. Het old boys’ network is dus weer aan de macht.
Ik zou zeggen: is nog steeds aan de macht. Want dat ‘weer aan de macht’ zou inhouden dat het nieuwe kabinet toekomstgericht beleid zou uitvoeren. Quod non.
De JSF? Gaat dat onding nog door? Jawel. Onze miljarden gaan gewoon nog uit naar een vliegtuig, bestuurd door een piloot. Maar we leven toch in de 21ste eeuw?, kunt u vragen. Ja natuurlijk leven we in die eeuw, maar de heren leven er nog niet in.
In deze eeuw is het ook verstandig om eens te kijken welke subsidies je af kunt schaffen. Als iemand een huis wil kopen met een hypotheek van meer dan € 500.000 – dan hoeft zo iemand toch niet een hypotheeksubsidie te ontvangen van het rijk? Afschaffen dus, die handel. Hetzelfde geldt voor kinderbijslag. Als je een ton verdient, ben je die kinderbijslag kwijt.
Gemeenten moeten ook gestopt worden met hun voetbalsubsidies. Die voetbalverenigingen kunnen toch echt wel hun eigen kont redden, zou ik zo zeggen. Hetzelfde geldt voor gelden die uitgegeven worden voor politiebegeleiding van supporters enzovoorts. Wie een club leidt, zorgt daar zelf voor.
En zo zijn er meer bezuinigingen. Het koninklijk huis bijvoorbeeld: afschaffen. De begeleiding van zekere Kamerleden: afschaffen. Dat kunnen ze zelf wel betalen.
Ja nee, ja nee, zegt u nu, dát moeten we juist in stand houden.
Ik zie niet in waarom. Als een Kamerlid bepaalde uitspraken doet waardoor hij denkt dat hij aangevallen zou kunnen worden, dan doet hij die uitspraken toch niet? It’s as simple as that. Of hij doet die uitspraken wel, en hij is dapper.

Eugendus van Condat (1 januari)

2010-10-11T16:36:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, wat heb je daar voor video onder je arm?
- Een zeer interessante video: deel 1 van Zeitgeist. Dat eerste deel gaat over Horus, Mithras, Jezus en nog een hoop anderen, die allemaal op 25 december zouden zijn geboren, uit een maagd, die ook allen gekruisigd zouden zijn, drie dagen dood zijn gebleven, maar allen ook weer opgestaan. Waarom dat zo is geweest en wat er achter steekt, kun je in die video horen en zien.
- Dus die verhalen over Jezus kloppen niet, historisch?
- Welnee joh. Jezus heeft nooit bestaan. Er is tenminste geen bron bekend van een getuige uit zijn tijd. Niemand noemt hem, terwijl hij toch mensen uit de dood heeft opgewekt en zo. Maar niks, niemand zegt iets over hem. Er wordt pas iets over hem gezegd een kleine 100 jaar na zijn dood. Dan weet ik wel hoe laat het is.
- Was Marja er nog, vanochtend?
- Ja. Ze zou vorige week al komen, maar haar moeder was het vorige weekend overleden. Daar hebben we nog wat over zitten praten. Het mens was 89 jaar en ze werd opeens te oud om te blijven leven. Ze heeft nauwelijks een ziekbed gehad, ze zei alleen maar: ‘Ik ben zo moe.’ En toen was ze opeens weg.
- Een mooie dood. Geen ziekenhuis, geen verpleegtehuis, geen bejaardenhuis. Gewoon thuis sterven, kalmpjes.
- Ja, zo zou ik ook wel willen sterven, Duifje.
- Eigenlijk ben ik ook zo gestorven, bij jou. Ik heb natuurlijk wel een paar kankers gehad, de laatste tien jaar. Hoe was Marja eronder?
- Nou, zakelijk, zou ik willen zeggen. ‘Ze was op, Ben.’ Ongeveer even zakelijk als ik was na jouw dood, zouden de meeste mensen wel gezegd hebben. Daar hadden ze niet helemaal gelijk in, maar goed.
- Nee, jij en zakelijk, dat is een mooie combinatie! Wat voor heilige heb je vandaag?
- Vandaag heb ik Eugendus van Condat voor je. Hij is het eerste voorbeeld van een heilige die boze geesten verdreef.
- Kon God dat dan zelf niet?
- Blijkbaar niet, nee. Daar had Hij zijn hulpjes voor.

Felix van Bourges (1 januari)

2010-10-10T20:21:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, je bent een week weggeweest. Wat was er aan de hand?
- Ik was bezig depressief te worden. Ik kon niet meer naar muziek luisteren, ik bleef in bed liggen tot één of twee uur ’s middags. Als ik er uitkwam, dan moest ik allereerst een Dirkswoud-stukje schrijven voor Nurks, wat natuurlijk een grote ellende was, steeds weer. Maar dat heb ik nu eenmaal met mezelf afgesproken: schrijf elke dag een stukje over Dirkswoud.
- Ogottogot. Je moet ook gewoon om acht uur uit bed stappen. Dan heb je overal tijd voor.
- Ja. Morgenochtend moet ik wel, want ik moet morgenochtend te bloedprikken, en Marja komt eindelijk weer.
- Je thuishulp, die een gebroken voetbeentje had.
- Ja. Ik ben blij dat ze weer komt, morgenochtend.
- Hoe zit het met je heiligen? Je zit nog steeds op 1 januari.
- Ja, en daar blijven we ook nog wel een tijdje. Maar ik sla er wel een hoop over. De dertig martelaren van Rome bijvoorbeeld, die heb ik nu genoemd, maar we gaan ze niet alle dertig opsommen. Er zijn er trouwens naar twee of drie van bekend. Ook de Bretonse missionarissen in Groot-Brittannië (Baglan, Colman, Ailvin, Cathan, Conan, Cuvilan, Eithras, Flevin, Guindave, Iddog, Lyvin, Sulien, Tangwn, Tanwg, Tegai, Teudrige, ze hadden mooie namen, toen) laat ik verder voor wat ze waren.
- Eigenlijk is dat jammer, maar je kunt ook niet alle heiligen opnoemen. Dan wordt het saai.
- Juist, en saaiheid moeten we natuurlijk vermijden.
- Welke heilige had je deze keer speciaal uitgekozen?
- Ik heb Felix van Bourges uitgekozen, want daar zien we iets dat we al eerder hebben gezien: een wondere wereld van kwakzalverij. Plus een wondere wereld van niet-bederf na de dood. Wat die kwakzalverij aangaat: ik hoop nog een heilige tegen te komen die je kunt aanspreken als je geamputeerd bent (en ik bedoel het serieuzer dan een zekere pastoor het deed).
- Dat verhaaltje heb je toch maar geschreven, ondanks je depressiviteit.
- Ja. Maar je moet niet vragen hoeveel moeite het me gekost heeft.

Des Pudels Kern

2010-10-03T16:21:00.000+02:00

In het doorgaans zo vredige dorpje Onderbeensland zijn grote veranderingen op komst. Dit dorpje dat bewoond wordt door pinchers, schnauzers, herdershonden, bouviers, terriërs, poedels, spaniëls, chihuahua’s, wind-, kees- en dashonden, is opgeschrikt door de komst van een poedel. En niet zomaar een poedel, maar een witte poedel. Volgens de herdershonden is hij ‘niet echt wit, maar bruin’.
De poedel paradeert nu door de straten van het dorp, temidden van vier mastino napoletano’s. Echte vechthonden dus. Die bewaken de poedel tegen de gevaren die dreigen van de dorpsbewoners. Achter de witte poedel aan sukkelen de wat oudere honden van het dorp mee. Daar staat de poedel stil! Hij richt zich tot de bevolking van het dorp: ‘Vrienden van het poedeldorp Onderbeensland!’
Enkele herdershonden beginnen met elkaar te spreken:
- Hij kwijlt helemaal niet, die poedel.
- Nee, hij kan geen spuug aanmaken in zijn bek, lijkt het wel.
- Hij heeft ook een eigenaardig accent, niet?
- En wat lult hij over een poedeldorp?
- Misschien bedoelt hij hondendorp?
Eén van de mastino’s staat op en blaft woedend: ‘Stilte, godverdomme!!’
Dat heeft effect. De poedel gaat door: ‘Beste medepoedels! Geluk is wat ik u kom brengen. Want wij zijn de beste honden van allemaal, wij poedels. Waarom hebben wij een zo vredig leven? Omdat wij poedels zijn, nergens anders om. Helaas zijn er ook andere rassen in ons midden gekomen, zoals de Anatolische berghond. Zeer slecht opvoedbaar zijn deze beesten, en ze kunnen beter dan ook terug naar hun schapen, geiten en koeien in Anatoliëland! Daar hebben ze een veel fijner leven dan hier, met onze uitkeringsinstanties. Wraf! Want wie is er wel eens aangevallen door een Anatolische berghond? Niemand? Nou ik zelf wel, hoor! Meerdere keren ben ik aangevallen door zo’n vuile Anatolische berghond, daarom heb ik ook beveiliging nodig.’
Daarop beginnen de wat oudere spaniëls en terriërs op te wippen en fijn te grommen.
‘Dank u, poedels,’ zegt de witte poedel.

Waar staan we

2010-10-02T02:06:00.000+02:00

Ik ben, net als de heer Wilders, tegen moslims en tegen de islam. Zoals ik ook tegen de katholieken en tegen het katholicisme, of het reformisme, of tegen wat voor geloof dan ook ben. Niet omdat, laat ik het zo zeggen. Privé mag u doen wat u wilt, mag u bidden en knielen. Kaarsjes aansteken enzovoorts. Processies houden mag ook, daar stoort u mij niet mee (een goede drumband erachteraan helpt).
Ik ben en blijf wel tegen elk geloof. Tegen elke absurditeit.
Verschil met de heer Wilders: ik beschouw niet elke katholiek of elke moslim, zoals hij, als minderwaardig. Sommigen wel, zoals de heer Ratzinger, dat moet ik toegeven. Ik voel mij een beter burger dan de heer Ratzinger, ik heb tenminste geen kwaad gedaan zoals hij het heeft gedaan.
Die tsunami van moslims, waarover Wilders het verschillende keren heeft gehad (er moesten er ook 20 miljoen van uit Europa vertrekken, zei hij een andere keer), die tsunami blijkt een zeer bescheiden branding te zijn. Golfjes. Blijkt ook uit de demografische cijfers. Dus als meneer Wilders een volgende keer weer begint over die ‘islamisering’ van Nederland, staat u dan op en zegt u: wat u daarover zegt, heer Wilders, dat klopt eenvoudig niet.
Ondertussen mag de heer Wilders wel roepen wat hij wil, en dat wordt gedoogd door een kabinet dat hij steunt. Hij gedoogt een kabinet, en dat kabinet gedoogt hem. Gedogen is in het Engels: to tolerate. Dus elke keer dat de heer Wilders weer wilde uitspraken doet (knieschoten op Marokkaanse voetbalsupporters, herinner ik me nog, en ik herinner me ook nog rare uitspraken over hoofddoekjes), dan moet een kabinet dat door dezelfde meneer Wilders wordt gesteund of gedoogd, zeggen: nee hoor, dat is niet zo.
Spannende tijden.

Eufrosuna van Egypte (1 januari)

2010-10-02T00:33:00.000+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans. Wat een gedonder in het CDA!
- Ja, daar zit men in de maag met een paar dissidenten. En met Wilders natuurlijk. Maar daar zullen ze, met een correcte regie van dat congres, een einde aan maken.
- Hoop jij dat?
- Nee, natuurlijk niet. Maar zo gaan dat soort congressen nu eenmaal. Die regering-Wilders 1 komt eraan.
- Ik ben blij dat ik dood ben.
- Ja. Ik bedoel, nee. Het is het einde van Nederland als voortrekkersnatie. Als voorbeeld.
- Dat lijkt me ook, ja. Je kunt nu nooit meer zeggen, bijvoorbeeld tegen China: stop eens met die doodstraffen. Want dan zegt China: kijk eens naar je eigen!
- Hoe staat het met je heiligen?
- Dat moest ik vragen, Bennemans. Hoe staat het met je heiligen?
- Er groeit prei op hun graven. Maar Eufrosuna van Egypte is wel interessant. Ook Justinus van Chieti had ik kunnen nemen, maar dat was gewoon een ordinaire bisschop. Of Almachius van Rome, ook niet zo interessant. Die protesteerde ergens tegen, in CDA-taal, en werd toen ‘door zwaardvechters ter plekke in stukken gehakt’. Die Eufrosuna ging in het klooster. Ze was een vrouw, maar ze ging in een mannenklooster, waar ze uiteraard...
- Ja?!
- Waar ze uiteraard, zeg ik, apart gehouden werd van de rest van de broeders. Zegt men. Haar vader ging haar zoeken, want ze was opeens weggegaan en verdwenen. Die vader komt in dat klooster terecht, en die komt in direct contact met zijn dochter.
- Ze omhelzen elkaar.
- Nee, juist niet. Die vader herkent haar niet! Van zulke sprookjes, en daar zullen we er nog veel meer van krijgen, hangt het katholicisme dus aan elkaar.

Regeerakkoord

2010-10-01T00:27:00.001+02:00

Nu weten we het eindelijk. Wat de heren Rutte, Verhagen en Wilders hebben afgesproken, is een verhaal van een procentje hier en een procentje daar afhalen, en dat zou dan 18 miljard opleveren.
Ik heb het, met mijn beperkte verstand, eens opgeteld. De bezuinigingen die ze zullen halen over vier jaar: 4,8 miljard. Niet meer. Zo zeggen ze: voor de ouderen 1 miljard erbij. Voor wegenaanleg: zoveel honderd miljoen erbij. Zeg 500 miljoen. Dan zegt mijn ouderwetse verstand toch: wil je 18 miljard besparen, en daar komt nog eens 1½ miljard bij aan kosten, dan moet je dus op andere posten geen 18 miljard, maar 19½ miljard vinden. Jammer dat geen journalist deze simpele logica heeft gevolgd.
Vanavond zaten bij P&W drie mannen van de oppositie (Rouvoet, Pechtold en Cohen) die alledrie tamelijk rustig waren. Pechtold klaagde wel enigszins over die ontslagregeling die niet doorgaat (wat die regeling ook alweer inhield, ben ik al vergeten, als je baas je niet meer wil, moet hij je kunnen ontslaan, of zoiets), Rouvoet had het wel eventjes over de gezinshereniging en Cohen had het, waarover had hij het ook alweer?, over de bijstandtrekkers, die het over ik meen 25 jaar moeilijker zullen krijgen.
Een stevige oppositie is in Nederland niet mogelijk. Het zou wijs zijn als de dissidenten in de CDA-fractie hun poot stijf houden, stijver althans dan Ab Klink hem heeft gehouden. Want er is, behalve dat regeerakkoord, ook nog een gedoogakkoord met Wilders.
Het lijkt mij dat na het tijdperk-Balkenende, het tijdperk-Verhagen een zeer korte tijdsspanne bespaard zal blijven. En dat komt mede door die 500 man animal cops. Yes! (Trouwens ook weer een uitbreiding van de politie, die dus ook weer geld gaat kosten. En daar heeft men ook geen bezuiniging tegenover staan.) Maar voortreffelijk, jongens, dat hebben jullie weer goed uitonderhandeld.
Kinderen.

Keuze

2010-09-30T01:02:00.000+02:00

Ik ben tegen deze regeringscombinatie VVD-CDA met steun van wie ook. Ik ben tegen elke regeringscombinatie met het CDA. En zeker zoals het nu dreigt te gaan: met zo weinig Kamerzetels zoveel ministers. Men had de PVV óók ministers moeten laten leveren. Waarom dat niet is gebeurd, blijft een raadsel.
Tegen het CDA, zegt u? Ja. Zoals ik ook tegen de Christen Unie ben en tegen de SGP. Want ik kan niet inzien waarom men zijn stem zou laten afhangen van, laat het ons maar noemen, Gods Wil. Gods Wil is prima, maar die houd je thuis. Daar bidt een mens tenslotte, of in een kerk of moskee of wat voor gebouw ook.
Als u zo dom bent dat te doen, mij best. Ik leg u niets in de weg. Gaat uw gang.
Maar in politicis gaat het anders, dames en heren! Wellicht, CDA-kiezers, zult u daar zeer snel nog wel mee te maken krijgen. Snelle verkiezingen bijvoorbeeld? Wie zal het zeggen? Wie zal het zeggen.

Thaumastus van Poitiers (1 januari)

2010-09-29T18:31:00.002+02:00

- Dag Duifje.
- Dag Bennemans, wat ben je aan het doen?
- Ik ben nog steeds in discussie, in Nurks, met iemand die zichzelf niet bekend maakt, maar die schrijft onder de naam ‘MG’ of ‘GM’ – dat ben ik vergeten – over homeopathie.
- Bah.
- Ja. Hij liegt er lustig op los. Zo zegt hij bijvoorbeeld dat het onder geleerden geaccepteerd wordt dat water geheugen heeft. Je weet wel, dat is zo ongeveer de laatste strohalm waaraan de homeopaten zich vastklampen. Dus ik vraag hem of haar: welke geleerden zijn dat, en welke artikelen hebben zij over dat watergeheugen geschreven in Nature of The Lancet.
- En toen kwam je opponent niet met die artikelen, maar met een heel ander artikel aanzetten.
- Ja. En daar stonden wel namen in van geleerden, maar die geleerden hadden geen van allen dubbelblinde onderzoeken gedaan naar de werking van homeopathische middelen. Dus dan weet je nog niks. Verder was ik dom, want ik zag niet in dat het geen onzin was, enzovoorts.
- Moeizame discussie dus.
- Ja, eigenlijk is het helemaal geen discussie. Het praat net zo moeilijk met een homeopaat als het moeilijk is met een christen of moslim te discussiëren.
- Wat voor heiligen heb je vandaag.
- Ik heb er weer een paar. Feestdagen van de twee: nog steeds 1 januari. Allereerst is daar Demet van Plozévet, dat was een kluizenaar, verder niet interessant. Interessanter is Thaumastus van Poitiers.
- Waarom is die interessant?
- Omdat we hier voor het eerst (maar niet voor het laatst) iets tegenkomen van de genezende werking die er zou uitgaan van zo’n heilige. Voor kiespijn of koorts ging je naar zijn graf en schraapte daar wat stof van af, dat je opat. Weg koorts! Ook kleine kinderen met kolieken knapten er flink van op.
- Het lijkt wel wat op de homeopathie.
- Daar zeg je wat.